SENSİN
Fevzi Emir Yılmaz


Çıkıp da gelmiş gibisin ressamın tuvalinden,
Kelimeler türkü türkü düşüverir dilinden.
Şarkı sensin, şiir sensin, beste sensin, güfte sen;
Kendini benim gözümle bir kere görebilsen.

Keşke mümkünü olsa da, kalbime girebilsen,
Şaşırır kalırsın inan, bendeki seni bilsen.
Yaz da sensin, kış da sensin, bahar sensin, mevsim sen;
Sahiplenir bırakmazdın, aşkı anlayabilsen.

Mecnuna döndürür beni kirpiğin ile kaşın;
Göreni sarhoş eder ceylan misali bakışın.
İçki sensin, şişe sensin, kadeh sensin, meze sen;
Kapanırdı meyhaneler, kimseden gizlenmesen.

Saplanmışsın yüreğime, silinmiyor izlerin.
Hasret kokar buram buram kahverengi gözlerin.
Vatan sensin, sıla sensin, yuva sensin, ocak sen;
Bitirirdin şu hasreti, çıkıp da gelebilsen.

Cevher sende, sen olmuşsun güzelliğin zengini.
Dudağından almış güller, bin bir çeşit rengini.
Lale sensin, sümbül sensin, defne sensin, zambak sen;
Sarhoş olurdun reyhânı, bir kez koklayabilsen.

Bir tarafım “unut” diyor, bir tarafım saf âşık.
Duygularım Arap saçı, birbirine dolaşık.
Nazarımda gerçek sensin, yalan sensin, şüphe sen;
Dostum musun, düşmanım mı, artık bir karar versen.

Gidişinle ateş alır, küle döner mevsimler.
Gelip senden bahsederler bilinmedik isimler.
Varım sensin, yoğum sensin, adandığım her şey sen;
Ne vardı böyle sevmeyi, sende öğrenebilsen.