BİR SEVEN DAHA ÖLDÜ
Fevzi Emir Yılmaz

Gittiğin gün kopmuştu içimde fırtınalar,
Alev almıştı gecem, yanmıştı hatıralar,
Kabuk tutmadı daha açtığın o yaralar,
Uzak dur yüreğimden, kırmadığın ne kaldı.

Adını fısıldıyor geçtiğimiz sokaklar,
Kaldırımın her taşı bir suretini saklar,
Hayal edince seni, delinir tüm yasaklar,
Yeter düşme yâdıma, günaha sokma beni.

Dört duvarlık dünyamda yankılanır sessizlik,
Eski bir şarkı gibi, can yakıyor sensizlik,
Bu aşkın mahremine yakışmıyor densizlik,
Sözlerin kifayetsiz, bizden bahsetme artık.

Veda bile etmeden ansızın çekip gittin,
Sana olan sevgimi bir çırpıda tükettin,
Aslında beni değil, benliğini terk ettin,
Şimdi dönsen ne çıkar, sen eski sen değilsin.

Onca yokluk içinde, bıraktın bir başıma,
Dönüp bir kez bakmadın çağlayan gözyaşıma,
Sinenin sol yanını gönül diye taşıma,
Ne kendine yük olsun, ne de bir başkasına.

Sevgimin ödülüymüş meğer bu kadar yanmak,
Her gönlün harcı değil bu acıya dayanmak,
Sana ihanet düştü, bana ise aldanmak,
Bir seven daha öldü, gözlerin aydın olsun.

Yenik düştü ya gönlüm, bu vuslat savaşına,
Gözyaşıyla gelirsin mezarımın başına,
Sarılıp ağlasan da toprağına taşına,
Âşıkların gözünde, bittiğin gündür o gün.