Kendi uçurumunda yankılanan o ses,
Sessizliğime çarparak döner.
Bir mevsimi tek bir kelimeye sığdıranlar,
Geniş zamanların hakkını veremezler.

Zembereği kırılmış o eski saatin gölgesi,
Artık benim göğüme bulut değil.
Kıyıda biriken o yorgun tortu,
Derinin hafızasını bulandıramaz.

Kimliksiz bir rüzgârın kucağında,
Kendine vatan arayan o korkak yabancı...
Bilmeli ki; kökü olmayanın,
Dalı ancak kendine kırıktır.

Nihayet...
Yolların bittiği o keskin virajda,
Sadece kendi seyrime mühürlüyüm.
Ne bir adım ötede bekleyen var,
Ne de geriye dönüp bakacak bir gölge.

O kapı,
Arkasında kimse olmadığı için değil;
Artık bir kapı olmayı bıraktığı için kapı duvar.

Göğü göğsümde taşırım, iç denizin kuşatmasında sırlar.
Boğazda düğümlenen Tuna’nın mektubu yazılır kurşunla beyaz bir kağıda,
Şeceresi tutulmaz!

Vaha Sahra