Yağmur bulutlarının ardından,
Güneş toplayayım, tut ellerimi
Islak kalmış kalbimi
Senin avuçlarında kurutayım biraz,
Biraz daha kendime getir beni.

Bulutlar ağır geliyor bazı zamanlar,
Yağmur ince ince işliyor ruhuma…
Ama biliyorum,
Her karanlığın ardından
Senin gibi bir sabah doğacak
Biliyorum.

Tut ellerimi,
Üşümek değil bu,
Sana dokunamamaktan kalan boşluk.
Bir yanım hep yarım,
Eksik yanım sende tamamlanıyor.

Hatırlar mısın?
Hiçbir sebebe bağlı değildi
O en çok güldüğümüz anlar.
Sadece biz vardık,yan yanaydık,
Ve dünya bize yetiyordu.
Şimdi anlıyorum,
Mutluluk bir yer değilmiş,
Mutluluk varlığınmış bana.

Tut ellerimi,
Bak yağmur diniyor yavaş yavaş,
Bulutlar çekiliyor usulca.
Güneş acele etmiyor belki ama
Vazgeçmiyor doğmaktan.

Ben de vazgeçmedim işte,
Ne senden ne bizden
Ne de bir gün yeniden
Aynı sabaha uyanma ihtimalimizden.

Eğer geceler uzun geliyorsa sanada,
Bil ki sabah daha güçlü doğacak.
Eğer özlemek ağırsa,
Bil ki sevgimiz daha derin.
Ve eğer kalbim hâlâ atıyorsa,
Bu senin için yaşıyorum demektir.

Tut ellerimi…
Güneş toplayalım birlikte,
Kırık yerlerimizi aydınlatalım.
Yağmurdan kaçmayalım artık,
Islanalım, bırak üşüyelim.

Ve eğer dünya
Bizi yeniden sınamaya kalkarsa bizi
Ben yine seni seçerim,
Yine elini tutarım.


Günün birinde her şey susup
Dünya bile yorulsa
Biz hâlâ orada olacağız,
Aynı yerde,
Aynı ellerde…

Ve ben yine diyeceğim ki:
İyi ki tutmuşum o elleri…
İyi ki hiç bırakmamışım.

Çünkü anladım ki…
Güneş gökyüzünde değil artık
Benim içimde,
Senin adınla doğuyor.