3
Yorum
17
Beğeni
5,0
Puan
76
Okunma
Havva Karaca’yı yolcularken...:(
08 05 2026
Ablamı, annemi, dostumu uğurlamak ne zormuş, vedasız...
Kimse kucaklayamaz beni onun gibi bir daha.
Edilmemiş veda havada asılı,
Bir dosta el sallayamamak ne zormuş...
Dost toprağa, dost yüreğe düşünce,
Dünya dediğin, bir nefeslik boşlukmuş.
Bir Havva Ana; kaç dünya eder?
Kaç evlat, kaç dost, kaç Ağrı sığar heybesine?
Adem’den nasibini almış bir müjde gibi,
Gül yüzlü, güler yüzlü...
Ana kucağını açmış toprak,
Kavuşacak Havva Ana’ya da hazin bir sessizlikle.
Bir meleği yolculuyor gün,
Kederli bir hüzün oturdu yüzüme.
Baş ağrısı, kalp ağrısı...
Göğsü yaran neşter Azrail’e kanlı davet!
Âh!
İnsan ne kadar uzakmış âlemden,
Hastalanıp çekilince kendi kozasına...
Ertelenmiş onca şey; hepsi birer kusur.
Söyle, artık kim gülecek Havva gibi yüzüme?
Vaha Sahra
5.0
100% (6)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz