Yüreğim kadar zayıf bir umut bu benimkisi.
Ama yine de bekleyeceğim.
Yine akşam oluyor,
Yine bir tek ben kalıyorum odada.
Kalbim yine seni bekliyor,
Sensiz geçen günlerim
Birbirine benzeyen uzun gölgeler gibi.
Saatler ağır ağır ilerliyor,
Pencereye düşen loş ışıkta
Adını fısıldıyor duvarlar.
Bazen düşünüyorum;
İnsan gerçekten beklediği kadar mı sever?
Yoksa sevdiği kadar mı bekler?
Ben hangisindeyim bilmiyorum,
Ama bildiğim bir şey var:
Kalbim hâlâ senin adınla atıyor.
Bir ses duysam kapıda
İlk seni sanıyorum.
Bir rüzgâr esse pencereden
Sanki adınla dokunuyor yüzüme.
Gece büyüyor,
Şehir yavaşça susuyor,
Ama içimdeki o ince sızı
Bir türlü susmuyor.
Çünkü bazı bekleyişler
Kapıya bakmak değildir yalnızca;
Bir insanın yokluğunu
Kalbinin içinde taşımaktır.
Ve ben…
Her akşam biraz daha öğreniyorum bunu.
Beklemek bazen bir dua gibi,
Sessiz ama derin.
Kimse duymasa da
Kalbin göğe doğru kaldırdığı bir dilek gibi.
Belki bir gün
Yollar yine seni bana getirir.
Belki bir gün
Kapı çalar
Ve bütün bu suskunluk
Bir gülüşle dağılır.
O güne kadar
Ben burada olacağım.
Akşamların kıyısında,
Sessiz bir umudun içinde,
Yüreğim kadar kırılgan
Ama vazgeçmeyen bir sevgiyle…
Seni bekleyerek.