“Her iyiyim deyişimde biraz daha eksiliyorum…”
Kimse anlamıyor.
“İyiyim” derken sesim titremiyor belki ama içimde bir şey daha kopuyor.
Her “iyiyim” bir vedadır aslında…
Biraz daha kendimden, biraz daha hayallerimden, biraz daha sabrımdan.
Dünya dönüyor…
Güneş doğuyor, insanlar işe gidiyor, kahkahalar atılıyor.
Ama ben durmuş gibiyim.
Sanki zaman benim içimde donmuş da, herkes başka bir mevsime geçmiş.
Kalbim bir yerde takılı kaldı.
Bir anın içinde…
Bir sesin yankısında…
Bir sarılışın sıcaklığında…
Ben ilerleyemiyorum.
Çünkü içimde hâlâ “keşke”ler var.
Hâlâ “belki döner” umutları.
Hâlâ yarım kalmış cümleler.
Her “iyiyim” dediğimde biraz daha yoruluyorum aslında.
Biraz daha susuyorum.
Biraz daha eksiliyorum.
Ve en acısı ne biliyor musun?
Kimse fark etmiyor.
Ben göz göre göre içimden azalırken,
Dünya hiç durmadan dönmeye devam ediyor…
Ama ben…
Aynı acının etrafında dönüp duruyorum.


Ve ben…
Aynı acının etrafında dönüp duruyorum.
Sanki içimde görünmeyen bir enkaz var.
Kimse dumanı görmüyor ama ben hâlâ o yıkıntının altındayım.
Sesim çıkmıyor.
Çünkü bağırırsam da değişmeyecek biliyorum.
Gece olunca daha çok duruyorum.
Dünya biraz yavaşlıyor ya hani…
İşte o zaman acım hızlanıyor.
Gündüz sakladıklarım, karanlıkta tek tek karşıma dikiliyor.
“İyiyim” derken aslında şunu demek istiyorum:
Dayanıyorum.
Ama her dayanış bir kırılma bırakıyor içimde.
Her güçlü duruş, biraz daha güçsüz düşürüyor beni.
Bir yerde kaldım ben.
Ne tamamen gidebildim,
Ne de kalabildim.
Ne unutabildim,
Ne de affedebildim.
Dünya dönüyor…
Mevsimler değişiyor…
İnsanlar yenileniyor…
Ama ben aynı yerde,
Aynı yarayla,
Aynı eksikle…
Ve en çok da şuna yanıyorum:
Bir gün gerçekten “iyiyim” dediğimde,
İçimde konuşacak hiçbir şey kalmamış olacak.
Çünkü bu acı beni öldürmeyecek belki…
Ama yavaş yavaş azaltıyor.
Sessizce.
Kimse duymadan.

Belki bir gün gerçekten iyiyim derim…
Ama o gün, bugünkü ben çoktan susmuş olacak.
Şimdi sadece şunu biliyorum:
Dünya dönebilir…
İnsanlar gidebilir…
Zaman akabilir…
Ama bazı acılar yerinden kıpırdamaz.
Ben de onunla birlikte,
Biraz eksik,
Biraz yorgun,
Ama hâlâ ayakta…
Sessizce yaşamaya devam ederim.