Beni hep yanlış anladın.
Sustuklarım, anlattıklarımdan çoktu, dinlemedin.
Kırgınlıklarım en az mutluluğum kadardı, görmedin.
Sana avaz avaz bağırarak haykırdım seni sevdiğimi.
Açık gişe filmler çevirdim,
Senaryoların başına hep seni çizdim.
Bir kez olsun görmedin; gözünün ucuyla dahi bakmadın.

İnsan, insan insan büyüyormuş,
insan yara yara!
Bir insan daha büyüdüm sayende.
Bir insan daha anladım, tanıdım, öğrendim!
Meğer ne çok rengi varmış içimin.
Sarılar, morlar en çok da siyahlar.
İçime hayretle hayret ettim.
Sonra oturup yamacıma üzüldüm; seni kendime neden ettim diye.
Kendime seni ben!
İnsanın kendisine yapabileceği en büyük kötülüğün,
kendine başkasını etmek olduğunu farkettim.
Sahi, kendime seni neden ettim?

Üstelik özür de dileyemiyorum kendimden.
Neresine dokunduracak olsam vicdanımı, orasından sen çıkıveriyorsun.
Doğru sözcük bu değildi.
Sızıyorsun demeliydim.
İltihaplı bir yaradan sızar gibi, irin irin, ağrılı ve sancılı…
Bırak ağrısın diyorum,
bırak süzülüp terk etsin bedenimi...
Ama o da olmuyor.
Bitmiyorsun, bitmiyorsun!
Üstüm başım sen kokuyor,
uykuyla uyanıklık arasındaki halim,
ayan günüm hem de gecelerim.
Hep sen!

Ben bu yaralanmayı; böyle özenli, böyle kusursuz,
annemden öğrenmiş olmalıyım.
Çünkü ancak ondan öğrendiklerim böylesi istikrarlı kalabiliyor zihnimde.
Seni kanamayı da ondan öğrenmiş olmalıyım,
Seni sancımayı,
Seni ağrımayı,
Her şeye rağmen özlemeyi…
Ondan öğrenmiş olmalıyım da
Yine de seni bu kadar etmemeliydim kendime..
Durmalıydım.
Durdurmalıydım kendimi.
Sahi, durabilir mi insan?
Seçebilir mi kimi evi edeceğini?
Seçebilmeli!

Kızgınlıktan mı yazıyorum yoksa özlemekten mi bilmiyorum.
Kırgınlığımın başına simler gelmiş, sözcüklerle süsleniyorlar işte.
Keşke benim başıma da simler gelseydi.
Dişlerimin arasında çıtır çıtır.
Saçlarımda hışır hışır.
Ellerimde ışıl ışıl…
Lakin payıma sen düştün.
Başıma mı geldin
Yoksa kendime seni ben mi ettim, bilmiyorum.

Bilmiyorum bilmemesine de, acıyor.
Acıtıyor.
Zannımca biraz da yoruldum.
Aylardır, bebeğini uyutmak için saatlerce sallayıp duran
Ama emekleri karşılık görmeyen o anne gibiyim.
Topuklarım sızlıyor.
Kalbimin dizleri çıktı, ve seni sallamaktan artık ağrıyor.
Aylardır seni düşünüyorum.
Aylardır seni özlüyorum.
Aylardır sana kızgınım.
Aylardır kırgın…
Aylardır kafamın içinde seninle defalarca kavgalar ediyor,
sıkı sıkı sarılıyorum.
Aylardır seninle kahveden, sigaradan zehirleniyorum.
Aylardır, aylardır…
Aylardır uyuyamıyorum.

İşte burada hayretle hayret ediyorum kendime.
İnsan kendisine bunu neden yapar.
İnsan kovulduğu kapıda nasıl ölür düşleye düşleye.
İnsan boğulduğu sularda neden yüzer!
Peki ben?
Ben neden ettim kendime seni?
Kendime seni,
Kendime seni!
Bari, bari bu kez yanlış anlama beni.