Ben kötü huyluyum.
Müzik severim, sinemayı…
Şiiri, romanı; edebiyatın her halini...
Resimleri, tabloları her türlü sanatı…
Susmayı, Gülmeyi, Gezmeyi, Yeşili.
Hayvanları severim; en çok hepsini!
Çocukları, kadınları,
Kadınların dudağında ruju.
Bakımlı elleri, tırnakları…
Topraktaysa eğer, çiçeği.
Ağaçları, çalıları yani ormanları…
Harabe evleri.
Terkedilmiş birçok şeyi…
Kırık camları, çatlamış duvarları.
Ahşap kapıları, kapı tokmaklarını,
pencere korkuluklarını.
Okul surlarını, üzerine isim kazılan sınıf sıralarını.
Parklardaki çeşmeleri, bankları…
Balkonları, yıkık dökük sokakları,
Tren istasyonlarını, tramvayları, sokak lambalarını severim.
Geceyi severim kendimle baş başa kaldığım zamanlarda.
Gözü kapalı hayal kurmayı,
kurduğum hayallerle konuşmayı severim.

Kötü huyluyum ben.
Ağlamayı severim hüzünlendiğim zaman.
Kalabalığı, saklanmak istediğimde...
Eylemlerden en çok yazmayı.
Nereye gittiğini bilmediğim bir otobüse binip,
sonu belirsiz yolculuklara çıkmayı,
dağları, kayalıkları,
Toprağı severim.
Kar’ı severim; Saçlarımda tane tane durdukları zaman.
Yağmuru, evde unuttuysam şemsiyemi.
Camdan süzülen yağmur damlasıyla bağ kurmayı.
Sonu hiçbir yere varmayan gökkuşağını…
Gök gürlemesini severim geceyi yırtıyorsa.
Bulutları severim, şekillenecek halleri varsa hayalimde.
Bebekleri, bebek gamzelerini, elleri ayaklarını…

Kötü huyluyum ben.
Düşünmeyi severim, kendimi sorgulamayı.
Davranışları sorgulamayı,
nedenine, niçinine kafa patlatmayı.
Anlam aramayı, bulamadığımda kızmayı.
Kitapları, kitapları, kitapları!
Kalemleri, en çok pilot olanları.
Ayraç severim, türlü türlü, çeşit çeşit.
Kırtasiyeleri severim buram buram silgi kokulu.
Kitapçıları, kağıt kokusuyla.
Tanımadığım insanların yüzünün coğrafyasında gezinmeyi...
haritaları severim tüm yolları ayan ettiklerinden.
Ev yemeklerini, hele mangalda pişen eti…
Acıyı, en çok acıyı!
Kahveyi, sigarayı, bir de şarabı…

Kötü huylum.
Yalnız kalmayı,
aynı yalnızlıkta bütün yaşlarımla oturup
kavga etmeyi...
Nostaljiyi, bilyeleri, tasoları…
Doksanları, yoksulları,
Bağdaş kurmayı,
sevilmeye değer insanları,
vicdanı severim.
Ağaçlardan meşeyi, çiçeklerden papatyayı.
Çimleri, kelebekleri, karıncaları,
bilimum kuşları..
Dallardaki kuş yuvalarını, yuvalarındaki yumurtayı…
Kokulardan en ferahını…
Ata binmeyi, at arabalarını, el arabalarını...
demirden kovaları, demir bidonları.
Bisiklet sürmeyi severim, yokuş aşağı kendimi pedalsız bırakmayı.

Kötü huyluyum ben.
Göğü, göğün sahiplerini, mavisini.
Gecenin laciverdine serpilen yıldızları, ay’ı…
Cırcır böceklerinin sesini.
Denizi, içindeki ve üstündeki her şeyi; gemileri, vapurları, sandalları severim.
Varsa şayet bir de yakamozu…
Merdivenleri severim saymakla bitmiyorsa basamakları.
Renkleri severim.
Kadında aksesuarı, evde az eşyayı...
insanın azını.
Azın özünü, özün hasını...
Dürüstlüğü, samimiyeti, doğallığı ve bir de şiveyi...
Ülkemin doğusunu batısını yani dört bucağını.

Kötü huyluyum ben.
Otizmli çocukları severim;
ve daha nice sorunları olan tüm canlıları…
Bilmesem de dans etmeyi…
Göz göze gelmeyi, uzun uzun bakışmayı.
Muhatabıma ısrarla ve tekrar tekrar ismiyle hitap etmeyi.
Teması severim; yüzüne dokunmayı, avuç içimde hissetmeyi…
Seviyorsam sevdiğimi söylemeyi,
Sezar’ın hakkını Sezar’a vermeyi.
Bacaklarımı üst üste atmayı,
erken uyanmayı,
çok uyumayı,
hiç uyumamayı severim.
Kötü huyluyum.

Kahvemi soğutup içmeyi,
Banklarda oturmayı,
Sonbaharda yaprak yağmurunu,
İlkbaharda çimlerin kokusunu…
Nisan’da doğurmuş beni anam.
Bu yüzden aylardan nisanı severim.
Analardan annemi,
Babalardan en çok kendi babamı.
Şehirlerden çok kasabaları,
Kasabalardan önce köyleri severim.
Bakkalda para üstü yerine sakız almayı,
Ahşap meyve kasalarını…
Veresiye defterinde gelişi güzel birinin borcunu kapatmayı.
Kötü huylu bir insanım ben.
Dilenciye para yerine yemek almayı,
Konuştuğum çocukların gözlerinin içine bakmayı severim.
Ve daha neleri neleri..