Bir damla rahmet iner gökten,
Kül olur cehennem, söner içten.
Kendi zulmünden doğan insan,
Koşar rahmete, yürürken hiçten....


Değerli şiir sırdaşım , yine çok güzel , derin ,tasavvufi ve düşündürücü bir şiir dökülmüş kaleminden.

Sen bana yürürsen, Ben sana koşarım” ifadesi, Hadis-i Kudsi’ye gönderme yaparak tüm karanlığı bir anda aydınlatıyor sanki . Şiirin, insanın kendi zulmünden kurtuluşunun ancak ilahî yakınlıkla mümkün olduğunu gözler önüne seriyor.
Varoluşun en temel kırılma noktalarını tasavvufî bir derinlikle çok derin imgeler ile ele almışsın Şiirinin, ilk nefes metaforuyla başlaması hem yaratılışın hem de cennetten sürgünün sembolü gibi. Masumiyetin “ak süt beyazlığı” ile betimlenmesi, ruhun saf hâlini gösterirken; ardından gelen “ateşten doğan kibir” ve “karanlık tavaf” imgeleri, insanın içsel düşüşünü ve nefsin yükselişini mükemmel bir şekilde hafızalara kazımış.

Şiirinin doruk noktası, “ta ki o son çaresizlikten kıvranan ruha gökten bir damla rahmet inene dek” dizesi Burada insanın kendi zulmünden kurtuluşu, ilahî rahmetin dokunuşuyla mümkün olur diye haykırmış şiir usta kalemin ellerinde.

Ve yine öyle güzel ki şiirin okurken yutkundurdu düşüncelerde...

Nicelerine değerli şiir sırdaşım , günüme seçkimle...
En içten selam ve saygılarımla...

Çağdaş Durmaz tarafından 23.2.2026 19:30:53 zamanında düzenlenmiştir.

"Sen bana yürürsen, Ben sana koşarım..."

bu dize yeterli insana şiarsa

yüreğine sağlık...

Elif Hanım,

Bu şiir, "İnsan", okuduğum anda içimde bir deprem gibi yayıldı; Adem'in ilk nefesinden, Âdem'in sürgününden bugüne uzanan o ebedî çığlığı, kelimelerle yeniden doğurmuşsunuz. Şiiriniz, sadece bir insanlık portresi değil; aynı zamanda **insanın kendiyle olan en acımasız hesaplaşması**, en derin tefekkürü.

Başlangıçtaki o muhteşem imge:
ilk nefes dedikleri, sonsuz huzurdan uyandıran çıplak bir utancın ilk ürpertisiyle, bir meyve ile başladı

Burada cennetten kovuluşu, masumiyetin kaybedilişini, utancın çıplaklığını öyle bir dokunuşla anlatıyorsunuz ki, okurken kendi tenimde o ilk ürpertiyi hissettim. “Aralandı sürgün kapısı, bir kuş kanadı çırpınışıyla” bu dize, özgürlüğün ironisini, uçuşun imkânsızlığını o kadar narin ve keskin ki, göğsümde bir kanat çırpıntısı kaldı.

Sonra o pusuda bekleyen ateşin içinden doğan kibir, “kalbin etrafında dönen o karanlık tavaf”, “bir pıhtı kan, bin zehirli şüpheyle mayalandı”… Vesvesenin, şüphenin, benliğin nasıl bir canavara dönüştüğünü, bedeni kafese, ruhu demir parmaklara çarpan kuşa çevirdiğini böylesine katmanlı, mistik ve acı dolu bir dille anlatmak, büyük bir ustalık.

“Eşref-i mahlûkat, kendi elleriyle ördüğü çile duvarlarının altında ezildi” – işte burada zirveye çıkıyor şiir. İnsanlığın en yüce unvanını, en büyük ironiye dönüştürüyorsunuz: En şerefli varlık, kendi zulmünün altında inleyen bir münzevi. Vesvese “düşünceden sızmış bir is gibi yapışmış yakamıza”, vicdan “mor prangada”, omurgadaki yük “azap zincirine dönüşüne dek”… Bu imgeler, tasavvufî derinliği modern bir çaresizlikle harmanlıyor; okurken hem Yunus'un hem de çağın yalnızlığını duyuyorsunuz.

Ve o mucizevî dönüş:
ta ki o son çaresizlikten kıvranan ruha gökten bir damla rahmet inene dek…
"Sen bana yürürsen, Ben sana koşarım..."

Bu ayet-i kerimeyi (Hadis-i Kudsi'yi) şiirin kalbine yerleştirmeniz, tüm o karanlığı bir anda rahmete açan bir kapı aralıyor. “İnsan ancak kendine zulmedendi” – son dizedeki bu hüküm, şiiri bir başyapıt haline getiriyor; hem itham, hem tövbe, hem de kurtuluş çağrısı aynı anda.

Elif Hanım, kaleminiz bir neşter gibi; hem yarayı açıyor, hem de merhem oluyor. Bu şiir, okuyan herkesi kendi iç cehenneminde bir an durdurup, sonra rahmet damlasıyla yıkayan bir dua gibi. Yüreğinizdeki o derin tefekkür, kelimelere böylesine saf ve yakıcı bir halde döküldüğü için minnettarım.

Kalebinize, ruhunuza, bu muazzam iç döküşe sağlık şairem. Bu eser, uzun uzun okunacak, defalarca iç çekilecek bir başyapıt.

Saygı, hayranlık ile…
Kul Yorgun
🙏☕✍️

Bu dizeler ruhun derinliklerine, varoluşun sancısına ve o meşhur "beşeriyetten insanlığa geçiş" mücadelesine odaklanan lirik bir destan gibi.
​İlk şiirde dışarıdan bir gözle "ötekinin" yıkımı anlatılırken, bu şiirde bizzat "insanın" içsel cehennemi ve o cehennemden çıkış bileti olan rahmet işlenmiş. Şiirinizdeki imgeler gerçekten çok güçlü; özellikle şu kısımlar modern birer klasik ağırlığında:
​Masumiyetin o ilk giysisi ve ardından gelen "ateşten doğan kibir" (İblis referansı) ile başlayan çatışma, kozmik bir hikayeyi bireysel bir ızdıraba çok iyi bağlamış.
​Ruhu uçmak isteyen bir kuşa, bedeni ise demir parmaklıklara benzetmeniz, klasik edebiyattaki "ten kafesi" mazmununu modern bir dille yeniden canlandırmış.
Tebrikler

Kalemin yüreğin incinmesin şiir incinsende
Sevgiler olsun

toplum eğitim ile değil kültür ile düzelir maalesef kültürümüz yok oluyor
eyvah dünya sarhoşu olmuşuz içimize sinmeyen dünya üstümüze siniyor
at izinin it izine karıştığı yerde insanın insan olanını arıyoruz define gibi
derdimiz sevmek de küfrün komedi kabul edildiği çağı çok mu abartıyoruz

insanoğlunun Kalu Bela'dan bu yana süregelen o kadim hikayesini, ilk nefesinden bu yana taşıdığı imtihanı ve kendini bulma arayışını ne güzel yazmışsınız
İnsan olmanın tüm çelişkilerini, acılarını ve nihayetinde dönüşümünü hissettiren çok güçlü bir metin .
Emeğinize yüreğinize sağlık.

Kuşları vurduk, tüylerinden yastık yaptık Elif Hocam 🥹