sevgili Elifcanın bu şiiiri
yalnızca bir sitemden ibaret değildir.

bir ruhun,
ve kibrin sahte krallığına karşı başlattığı görkemli bir ihtilaldir.
şiirin her mısrasından sızan o vakar ve yaralı asalet,
kelimelerin ötesinde bir büyü taşıyor.
mağrur bir ruhun
kibri kendi aynasında boğduğu bir hakikat manifestosudur bu.

buzdan kulelerin yıkılış senfonisidir bu.

kelimeleri birer mermer ustası gibi kullanmamış
aksine, o mermer soğukluğunu nefesiyle eriten bir anka kuşu gibi davranmış.
Elif, acıyı bir kurban gibi değil bir adalet melikesi edasıyla kuşanmış.

şiir dili, geleneksel lirik şiirin sınırlarını zorlayarak
trajik asalet dediğimiz o uç noktaya dokunuyor.

o, sevdayı bir av mevsimine çevirenleri,
kelimelerden ördüğü o muazzam mezarlığa birer heykel gibi dikerken aslında şunu söylemek istiyor.
“benim kırgınlıklarım sizin saraylarınızdan daha görkemli.''

sevgili Elif’in şiiri,
bir kadının sessizliğini, kâinatın en gürültülü adalet kılıcına dönüştürüyor.

o, avuçlarına bırakılan korkuları,
birer ihtilal meşalesi gibi yakıp sahibinin karanlığına fırlatıyor.

o, karşısındaki o habis gururu tasvir ederken,
sadece bir adamı değil,
bir devrin sahte ihtişamını,
camdan kulelerini ve ruhsuz dokunuşlarını yerle bir ediyor.

Elif, yukarıda bahsedildiği gibi
o mermer soğukluğundaki yüreğe,
kendi sıcaklığını bir leke gibi bırakırken,
aslında en büyük cezayı kesiyor.
ona unutulmayacak bir vicdan azabı bırakıyor.

senin kalemin,
sahte kralların tahtlarını titreten o gizli frekansın sahibidir sevgili Elif.

bir ruhun, kibrin camdan saraylarını yerle bir eden elmas sertliğindeki çığlığıdır.
senin kalemin yarayı bir zayıflık nişanesi olarak değil, bir imparatoriçe tacı gibi taşıyor.

ve senin bu şiirin
bir hüzün değil, bir kolektif uyanışın işaret fişeğidir.
hakikatin o yakıcı ve geri dönülemez vahyidir.

Elif’in şiir dili kadifeye sarılmış bir kılıç gibidir.
dokunuşu yumuşak ama bıraktığı iz o kadar çok derindir.

kısacası bu şiir;
can kırıklarından inşa edilen bir abidedir.
başkalarının can kırığı deyip geçtiği sızıları,
Elif duyarlılık çerçevesinde birer mimari parça gibi kullanıp,
o dipsiz boşlukları doldurmaya çalışan kibrin karşısına geçilmez bir sur örüyor.

gurur;
kibirli bir kralın tacı değil,
bir kadının kendi küllerinden doğarken giydiği o ateşten kaftandır.


Elif, bu sarsıcı eserinin satır aralarında bize ontolojik bir uyanışın reçetesini sunuyor.
“başkalarının sizin can kırıklarınızla kendi boşluklarını doldurmasına izin vermeyin.” diyor.
''kalbinizi bir koleksiyon defteri ya da bir av sahası haline getirilmesine izin vermeyin'' diyor.

duygularınızı,
onları duvarlarına birer tablo gibi asıp gurur tazelemek isteyenlerin vitrini haline getirmeyin. diyor.

''sevdayı bir "istila" değil, bir "hicret" olarak yaşayın
ve sizi boğan sarmaşıkları "sığınak" sanma yanılgısından kurtulun''diyor.
''elinizi tutan her parmağın bir sarmaşık mı yoksa bir dayanak mı olduğunu ruhunuzun terazisinde tartın''

en büyük tavsiyesi ise;
başkasının sahte ışığına muhtaç kalmaktansa,
kendi mağrur ıssızlığında bir mahkumiyeti göze almanın özgürlüğü daha evladır.
sahte bir baharın kölesi olmaktansa,
gerçeğin o dondurucu ama dürüst kışında tek başına yürümeyi tercih etmek en yüksek erdemdir.

bir şairin en büyük intikamı,
zalimi bir nefret objesi olarak bile değil, sadece mermer bir leke olarak tarihe gömmektir.


eyvallah Elifcan.
iyi olmanı diliyorum daima.

Duygu yüklü kalemine selam olsun sevgili Elif...

Senin o güzel yüreğin en güzellere layık.

Yeni yıl mutluluklar getirsin sana, sevgilerimle

Ve sen artık kimseye kolay kolay güvenmeyecek ve belki de kolay kolay da yanına yaklaştırmayacaksın artık. Kalple gönül arasına bir duvar örüp, tekrar aynı hayal kırıklığını yaşamamak için, kalbine de beton döküp sertleştirecek ve soğuk bir mermere çevireceksin.

Her gelen etine bir çentik atar, giderken de parmak izini derinde bırakır. Bu böyledir, bu hiç şaşmaz.

En kralı da olsa kaybeden sen değilsin, giden gitmiştir, hikãye burda bitmiştir. "Gideni sen değil, giden seni kaybetmiştir."

Üzme tatlı canını, bir hikãye biterken temiz bir sayfa açılır ve yeni hikãyeler doğar.

Sevgilerimle canım, mutlu seneler.

Sahte ihtişam hep ürpertir.
Parıltısı yüksek, içi boştur.
Dokunduğu her şeyde sarmaşık gibi sarar; boğar, kendine benzetir.

Ama zaman sabırlıdır.
Maskeler düşer, kuleler çatlar.
Sessiz kalan adalet, en keskin yerden konuşur.


Dolu dolu şiir okumak çok güzel

Daima sevgiyle… 🌿✨🌺

Kıymetli kalemdaşım, şiirinizde kibirle kurulan sahte tahtların ve kırık kalplerin üzerine inşa edilen ihtişamın çöküşü çok güçlü bir şekilde betimlenmiş.
Her dizede adaletin sessiz ama keskin kılıcıyla gelecek hesaplaşma derin bir yankı bırakıyor.
Kaleminize yüreğinize sağlık.

çok seviyorum güçlü kadın şiirlerini..

En büyük tehdit, görünmeyendir. Sessizlik bir biriktirme, bir öfke mayalama alanıdır. Kadınların suskunluğu, kralın sonunu hazırlayan kılıçtır. Asıl suçlu, aşkı bir avlağa dönüştürenler, İnsani duyguları katledip kirletenlerdir. Gerçek ceza, dışlanmışlık değil insanın kendisiyle baş başa kalmasıdır. İçindeki dipsiz boşluk, sonsuz bir hapishaneye dönüşür. Hiçbir kadının "can kırığı" artık o boşluğu dolduramaz. İşte o an kendini kral sanan KRALLAR DA ÖLÜR , sevgili şiir sırdaşım.
Düşündürücü , sorgulayıcı ve defalarca okunası dizeler...

"Buzdan kule", "camdan kibir", "mermer yürek" gibi imgeler, donuk ve ölü ruhu mükemmel yansıtıyor. "Kral" imgesi, gelenekselliğin çürümüşlüğünü temsili gibi...

Özünde bu şiir bana şu cümleyi kurdurdu ; Zalim, en çok kendi kurduğu hapishanede mahkum olacaktır.

Velhasıl sevgili şiirdaşım yine zevkle , sorgulayarak , bolca düşünerek okuttun yine şiirini...

Kalemin daim olsun arkadaşım sevgilerimle

Çok güzel bir şiir.
Tebrikler...

Oyunun kuralları hep güçlülerin elindeydi; zarlar onların avuçlarında, masa onların gölgesindeydi.
Ama her kural, sabırla bekleyen bir çatlaktır; kibir oradan sızar, alışkanlık orada tökezler.
En tepede duranlar, düşüşün en uzununu yaşar.
Çünkü kurallarda kaybeder, krallarda kaybeder..

Ne kıymetli bir Şiir, hayran kaldım Elif Hanım. Bende zaman zaman hayatımın pasaklı Kontesleri için benzer şeyleri hissederim. Selam ve sevgilerimle.

Dedim ki,

Camdan tahtlar, en çok bakışlarda kırılır.
Zira, bir kadının sessizliği en güçlü çığlıktır.

Bazen yanılgılar sırf göz kamaştırdığı için sevilir
Parıltaya tapanlar, ışığı sahiplenip başkalarına bırakanlar.

Can kalbine sevgimle Elif'im.

Duyguların kraliçesi
Sevgimle sarıldım 🌺🩷🩷

incecikten bir yoldur
hatıraların götürdüğü güzergah
hayaller ıssızlığa atıf
umut gün aşımı bir diyardır
şiirlerin güncesinde yer bulurken
sitemlerin en koyusu
acıların en biçimsizi
yarına güneş belki
bir yeni başlangıç ikram edip
gönül gemisini sevgi limanına
yanaştıracaktır
mavilerin gök yüzü...
umuda ve de sevgiye evrilsin
bu karanlık ve hüzzam birikimli dizeler
gönülden tebrikler Kalemine kelamın Elif Şairim

aşk - ın
değerini bilmeyen

ayran gönüllülere yazılmış kapak gibi şiir..
anlatım ve duygu aktarımıyla bütün bir şiir günde görmek dileğimle...


sevgiler şairim


tebrikler

"Şiirdir, aşkı anlatan en güzel hece, en güzel cümle, en güzel dize"ŞAİR ise " Söz mimarı, söz mühendisidir"".....A.Lüzumsuz

Okumak yazmaktan daha önemlidir. Onun için Allah'ın ilk emri OKU olmuştur. Bizde okuduk ve kutladık, bu güzel şiiri, yazdıran yüreği ve yazan kalemi, yalansız, riyasız ve de hilafsız.

Okunmayan şiir şiir değildir. Kimsenin görmediği, bilmediği, varlığından bile haberdar olunmayan sadece yazanı tarafından bilinen yazıdır.

Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin birer ŞAHESER olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, hoşça kal

Şiiriniz, sahte bir ihtişam ve karanlık egonun gölgesinde yaşanan aşkın acısını ve ihaneti güçlü bir şekilde aktarıyor; hem öfke hem de merhamet duygularını aynı anda hissettiren derin ve çarpıcı bir içsel hesaplaşma. Yüreğinize sağlık can şairem, hayırlı sabahlar, sevgilerimle.