insan eli değdikçe
dünya,
en koyu tonunda
kirlenen bir rüya

kendi karanlığında demlenen hayat,
yüreğine beton dökülenlerin son sığınağı,

içlerinde zakkum fısıltıları,
sessizlik uğuldarken,
bir gölge gibi süzülür kararmış nefesler,
iyilerin boğazında düğümlenen o ince sızıdan geçerek

beyazı zehirleyen eller,
gençliğin kılcallarında gezinir,
zihinlere ekilen o karanlık tohumlar,
daha çiçek açmadan çürütür fidanları

siyah giyen adamların tek gerçeği,
satın almak yarınları

bir kadın olmak, suçun en zarif hali,
düşünceler şehrin meydanında asılır

aynasız yüreklerde kirlenir ruh,
gök, mazlumun buğulu gözlerinde
cam bir tavan

zamanın nabzı atmaz artık sevgisizliğin sularında
yıldızları tuttuğunu sananların avuçlarından kayar dilekler

açlığını bir kedinin artığıyla bastıran çocuk,
parmak uçlarıyla karanlıkta renkleri arar.
ısınmak, uzak bir masalın kırık kanadı,
üç beş kırıntı, ruhu doyurmaya yetmeyen bir avuntu

sokak lambasının titrek nefesinde ıslanır düşleri,
savrulur kimsesizliğin rüzgârıyla meçhul kıyılara

sevgi, bir kundak içinde bırakılır sokağa,
insanlık kendi göğsünden yırtılır

ama yine de...
bir çocuk, düş salıncağında bulutlara umut dokur
yüreğinin en kuytusuna anne kokan bir ocak çizer,
naylon duyguların kirli akıntısına inat,
yarınlar varmışçasına direnir