​Sen Yeter Ki Gel
​Rüzgar deli gibi estiği vakit gel.
Umutların sevgiye, öfkelerin aşka boğulduğu
An gel.
Sağanak yağmurun pencereme vurduğu zaman gel...
Bulutlar gökyüzünde dans ederken gel...
​Ferhat ile Şirin’in, Kerem ile Aslı’nın
Kavuşamadığı yoldan limitsizce, olduğun gibi gel...
Sen yeter ki gel... ama gel...
​Güneşin vedaya hazırlandığı o kızıl saatte gel,
Yorgun martıların denize küstüğü,
Yakamozun sularla dertleştiği an gel...
Kelimelerin sustuğu, sadece kalbin konuştuğu,
Sessizliğin çığlık gibi yankılandığı yerden,
Hiçbir şeyi değiştirmeden, sadece kendin olarak gel...
​Kırık dökük hayallerin arasından sıyrılıp gel,
Mevsimlerin birbirine karıştığı,
Zamanın durup nefesini tuttuğu o an gel...
Yollar yorgun olsa da, mesafeler dert yansa da,
Bütün imkansızlıkları sırtına yükleyip,
Gözlerindeki o ilk ışıkla, bir çocuk masumluğuyla gel...
​Gel ki, eksik kalan ne varsa tamamlansın,
Gel ki, bu fırtına dindiğinde sığınağım sen olasın.
Dağlar aşmana gerek yok,
Sadece kapıyı çalacak o cesaretle gel...
Ama ne olur, geç kalmadan,
Umutlarım tükenmeden son nefesimi vermeden gel...

Alper KARAÇOBAN