13
Yorum
34
Beğeni
5,0
Puan
403
Okunma

ruhumun mahzeninde ihtilaller koptu o gece,
gözlerimin ışığı söndü, dünya daraldı
bir yudum sevda beklerken, çarmıha gerildi yüreğim,
kendi cehennemimi, kendi sırtımda taşıdım
heybemde odunlar, yüreğimde yangınlar...
ben, kuyusuna meftun o bedbaht Züleyha,
cinnetimin külünde savrulan tek kurban
üşüdükçe giydiğim o ateşten gömlek,
şimdi tenimde donmuş bir heykel
dilim sustu, kelimeler çürüdü paslı coğrafyamda,
notalar sustu, aşk intihar etti bu tenhada
"hava kurşun gibi ağır"laştı
veda kokuyor her nefes
ellerime sinmiş zamanın isini
hüzün sularında yıkadım
yazgının çarkı kırıldı,
düşüncelerim düştü o dipsiz karanlığa.
şimdi son görevimi ifa ediyorum bu viranede
gururumun enkazını,
canımı yakan o can kırıklarını,
tırnaklarımla kazdığım bu sessiz mezara gömüyorum.
kendi ellerimle inşa ettiğim bu görkemli yıkıma,
son kez bakıyorum, toprak atarken
gözlerimden süzülen bu yaşlar,
mağrur bir ruhun son duasıdır şimdi
ve gökyüzü, simsiyah bir kefen gibi saran havayı
usulca çekti üzerimden...
5.0
100% (23)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.