gül doğumunda tomurcuklar, bak
dünyayı güzelleştirmeye yeminli, mevsimlere inat.
muştu yaymak isteyen kelebeğin kanatlarıyla yarışır gibi
umut taşır kokusunda

ey Nev-bahar!
ayaz yemiş şu derunumda
zemheri kol geziyor, damarlarıma sevgi filizlerini yay
dirilt beni ey can!

içimde yaralı bir at ,duyar mısın?
vurularak ölmeyi ar görür, sahibinin merhametine sığınır
kendi mahşerine koşuyor yüreğimin saçaklarında...
dört nala bir hüzün, dizginleri kopuk bir hayat!

beni boğan hüzünler
ufka bakan gözlerimde dar ağacı kurmuş

ıhlamur kokulu bir yalnızlığın koynunda,
yokluk saatini vuslat sanıp
hayallere kuşandım

yağmurlar düşür, çatlamış dudaklarıma
dokunuşunda ki hareler toprak kokusu yaysın
burnumu sızlatan çürümüş insanlık yerine

doldur göğsüme sevdayı,
şemsin ateşinde
kül olsun şu garip ruhum, acının teninde

türkülerinden taç yap, yetim kalmış saçlarıma
ruhumu bir papatya falının "seviyor"una muhtaç etme

kehanetler sunan o kadının uğultusu değil bu,
kaderi yeniden doğmak olan ağaçların cesareti ile
yapraktan göğsüne tutunuyorum
ey ruhu gülşen!
o çiçekleri görecek olmanın telaşlı sevdası bu

bir çocuğun dua yüklü bakışlarını sığdırdım avuçlarıma da
geldim,
"Amin" diyorum,
ey Cânân!
sesim kendi uçumunda titrerken

düşür o mukaddes cemreyi içime,
saklayayım kalan ömrümde...
aşk diye, sen diye, yar diye
varsın vuslat, firakların o kapkara gölgesinde çoğalsın,