DERDİN İÇİNDE DEVÂ
Fevzi Emir Yılmaz


Birdir dost ile düşman anlamadıkça seni,
Ne olmanı isterler ne sürünüp ölmeni.
Kim ola haktan gayrı, canını esirgeyen,
İkisi de kül eyler, ateş salıp sineni.

Ne mert ara cihanda ne nâmerde bel bağla,
İster gül şu haline, istersen otur ağla.
Can senin, canan senin, elden medet bekleme,
Fayda vermez her tabip, yaranı kendin dağla.

Kimseye kârı olmaz, kendine zulmedenin,
Vay haline, dünyaya boş gelip boş gidenin.
Tok kişi aç halinden anlamaz, bilmez diye,
Sorulmaz mı hesabı şu doymayan midenin?

Hakikat terazisi sol yanında kurulur,
İçindeki fırtına sukût ile savrulur.
Lâl olup kalır dilin, anlatamaz derdini,
Susar kalırsın bir gün, kelâmında yorulur.

Mecâlin kalmaz olur ne barış ne savaşa,
Yorgun bırakır seni daldığın bu temâşa.
Acımasız zamanın görürsün izlerini,
Aynadaki yüzünle kaldığında baş başa.

Fırsat bekler muhannet, yıkmak için bendini,
Öyle bir dayanağa yasla ki sen kendini.
Ne ahbap, ne arkadaş, ne Allah’ın bir kulu,
Kimse cesaret edip aşamasın haddini.

Ele minnet edersen, bir ömür aldanırsın.
Meyvesiz ağaç gibi budaklanıp kalırsın.
Hak etmeyen kimseye kıymet verirsen eğer,
Ne başın göğe değer, ne de murâd alırsın.