SEN VARSIN
Fevzi Emir Yılmaz

Anılar gölgem misali bırakmıyor peşimi,
Kutuplara dönse dünyam, söndürmez ateşimi,
Bilemedim kul işi mi, yoksa kader işi mi?
Ziyan olan gençliğimde, mevsim mevsim
Sen varsın.

Kalanımı yakar hasret, bırakıp gidenimi.
Seveni mi affeder aşk, ihanet edeni mi?
Güneş bile ısıtmıyor sen yokken bedenimi
Saçlarıma yağan kar da, lapa lapa
Sen varsın.

Böyle teslim olmazdım ben, böyle korkup sinmezdim,
Ayrılığın zindanında sorguya çekilmezdim,
Her fırsatta yalnızlığın koynuna gömülmezdim,
Kaybettiğim her savaşta, bölük bölük
Sen varsın.

İlmek ilmek işlemiştim seni deli gönlüme;
Varlığın ömür katardı tek nefeslik ömrüme,
Kırpmadan şu gözlerimi, giderdim de ölüme,
Hârâb olmuş yüreğimde, pâre pâre
Sen varsın.

Avuç açıp yalvarsam da, sığmazsın niyazıma,
Adına türküler yazsam, ağır gelir sazıma,
Seni anlatan mısralar yapışır boğazıma,
İsminin geçtiği yerde, hece hece
Sen varsın.

Ben bu aşkı bu sevdâyı, canım alır bilmezdim,
Ayrılık var deselerdi, çağırsan da gelmezdim.
Vurulurdum bin kurşunla, ama inan ölmezdim,
Azrail’in gölgesinde, hançer gibi
Sen varsın.

Yâr etmedi seni felek, bakmadı gözyaşıma,
Murâdımı dert eyledim bu talihsiz başıma,
Sevenler ölmez yazsınlar şimdi mezar taşıma,
Sarıldığım kefenimde, iplik iplik
Sen varsın.

Bir yokluğun içinde
Vârolanlara...