Çoktandır yosun tutmuş, tali yollar, sokaklar
Efsunlu sarmaşıklar örtmüş merdivenleri.
Külleri soğutulmuş kâgir evler, konaklar..
Hararetli rüzgarlar, köşe-bucak savurmuş
Çoktu müdavimleri
Tek düze, basma kalıp, beton devrine kadar.

Asırlık mekanların rengarenk kilimleri
Fotoğraflarda semtin mühim karakterleri
Raflarında fasiküller, kitaplar…
Acaba istiflenip beklemek mi dokundu?
Her biri detaylıca saklar fikirlerini
Belli değil, kimlerin sırdaşı olacaklar.

Ne plastik çöplükler, ne katran dehlizleri
Avluda çanak-çömlek, eyvanda güz gülleri
Evhamlı kuytu katlar!
Mavi çerçevelerden bakarlar ufka doğru
Tepeler kışlayınca, paklanır, bezenirdi
Hazan bahçelerine karlar düşene kadar.

Dışarıda büyüleyen zemheri manzarası
Sımsıcak yuvalarda, bayram, şenlik havası
Radyolarda eskimeyen şarkılar...
Duvarlarından sızar, hâlâ mistik kokusu...
Ortada yer sofrası
Etrafı kalabalık, üstünde bakır kaplar…

Sedir başında evin güngörmüş sakinleri
Asil tavırlarıyla, jestleri, mimikleri..
Dillerinde eksilmeyen dualar..
Vecizelerle dolu
Enfes masallarıyla ibretlik öyküleri
Acaba hangi kesif zihinlerde kaldılar?

Ne çare insanlığın kimyası pek bozuldu
Sentetik moleküller, genlerini doldurdu
Suni arkadaşlıklar…
Niceler dostlarından, sevdasından soğudu
Sanal alemde harcar, unutur gençliğini
Heba olan yılları, nerede bulacaklar?

Ömer ÇELİK
Kutlu / 29. 01. 2026