​




Ey mana,
Vaktin kör mühürlerinden
sırları topluyoruz şimdi.
Toprağın bağrına düşen heba
lâl bir başağı biçerken,
kuruluyor sessizlik harmanı.
En görkemli nidaları iliklerken
Yorgun asırların alnındaki en yüksek kalelere;
Sonsuzluğun şarkısı,
göğün açık yarasından sızan
bir nişanla dalgalanıyor.
​



İzbe köşelere sinmiş ağır atlaslar,
O füsunu dağılmış yanıltıcı gözler
Uyanıyor efsunlu bir uykunun dehlizinden.
Terk edelim zifiri tereddütleri
karanlık sulara;
Bakışlarımıza kalsın o lekesiz lüb.
​


Semânın şifalı giryesi,
gecenin mürdesini kumun rahmiyle yoğururken;
Kendi hikâyesinin ebcedine rücu eder insan.
​


Ey rüzgârların hükmünde yaprak,
Dili koparılmış bir gurbetin ağzında,
göçebe yol.
Ayya,
Duraklama hiçbir melce’de;
Veda et o müzeyyen bahçelere.
​


O büyük vuslatın kokusu sızarken tene,
Kuyulara indim;
her kapıda ayrı bir nefset.
Bütün o dilsiz mutlakiyet.
Kaybolduğum her menzilde
Bir parça kendi mânâmı aradım.
Uzak yolların gubârında dindi sızım.
​


Ufukta en parlak ziyâ tulû ederken,
Avuçlarımda biriken niyazları serptim göğe.
Ayya.
En kıymetli sükûtu adadım bu inkıyada;
Sayfa sayfa aksın ruhun nefseti.
Gönlün meczubu o sonsuz vecd ile dönerken,
Sirâçlarımız göğün sinesinde tecellî.