Ruhumun en kuytu yerlerine
adını fısıldayan bir ışık gibi girdin.
Karanlık dediğim ne varsa
bir anda yolunu şaşırdı sende.
Ben seni
bir aşktan önce
bir sığınak gibi sevdim.
Dünyanın gürültüsünden kaçıp
kalbimi bıraktığım o sessiz kıyı gibi…
Gözlerine baktığımda
bir heves görmedim,
bir anlık yangın hiç değil.
Orada
ömürlük bir suskunluk vardı,
insanı huzurdan ağlatan cinsten.
Ellerin
zamanın omzuna konmuş gibi,
tuttuğumda
dakikalar duruyor,
evren nefesini tutup
bizi izliyor sanki.
Sen
yalnız sevilmezsin,
inanılır bir tarafın var.
Dua gibi…
İnsan seni isterken
kendini de temizliyor.
Varlığın
hayatın üstüme abandığı anlarda
giydiğim en sağlam zırh,
dizlerimin çöktüğü yerde
beni ayağa kaldıran tek isim.
Ben seni
bugünüm diye sevmedim,
yarınlara söz olsun diye de değil.
Ben seni
ruhumu dinlendiren
ebedi bir yuva bildim.
Ve bil ki
bu sevda
yüksek sesle söylenmez.
Her hücrede sessizce çoğalır,
ömür boyu
sadakatle kalır.

Ve gün gelir
herkes giderken,
her şey eksilirken bu hayatta,
ben sende kalırım.
Çünkü insan
ancak kalbini koyabildiği yerde
tamamlanır…
benim tamamlandığım tek yer
sensin.