Sevmek kolay derler,
Bir bakışa, bir söze tutunmak…
Asıl marifet,
Adın anılmadan da kalpte kalabilmek.
Gidişinden sonra susmayı öğrenir insan,
Sessizlik dil olur,
Hasret öğretmen.
Kalabalıkların ortasında
İçine çöken bir yalnızlık başlar.
Herkes sorar: “Unuttun mu?”
Gülersin.
Unutmak kelimesi
Sana hiç yakışmaz.
Çünkü bazı sevdalar
Hatırlamakla değil,
Taşımakla yaşar.
Gece uzundur,
Uyku yalandır.
Düşünceler nöbet tutar kalbimde.
Bir ihtimal diye saklarım seni,
Olmayacağını bile bile.
Adını anmam,
Ama her duada geçersin.
Fotoğraflarına bakmam,
Ama her yüz sana benzer.
Zaman geçer,
Ben geçemem.
Sessiz sevdalar güçlüdür,
Kimseye anlatılmaz.
Ne şikâyeti vardır,
Ne de vedası.
Sadece içte büyür,
İçte yanar.
Birinin ardından
Eksilmeden sevebilmek…
İşte bu,
Herkesin harcı değildir.
Çünkü bazı kalpler
Sesini değil,
Cesaretini kaybeder.

Ben sustum,
Çünkü sevda bazen
Sesini değil,
Omuzlarını ister.
Arkana bakmadın,
Ben bakmadım diye sanıldı.
Oysa ben,
Bakmamayı öğrendim.
Gitmek senin cesaretindi,
Kalmak benim.
Kimse alkışlamadı bunu,
Zaten gerçek sevdalar
Gizli yaşanır.
Şimdi adın yok bu dizelerde,
Ama kalbimde
Hâlâ yerin var.
Benim son cümlem budur:
Sessizce sevdim…
Ve bu,
Bana yetti.