Kış gibi sessizim şimdi, içimde kopan fırtınalar çoktan yorulmuş,
Kelimelerim soğukla birlikte donmuş,
ne anlatmaya gücüm kalmış ne de anlatılsın diye bekleyen bir sesim var artık.
Soğuk yerleşmiş yüreğimin en kuytu köşelerine,
Buz tutmuş duygularım dokunulsa kırılacak kadar hassas,
Yine de ayakta kalmayı başarmış,
Çünkü insan en çok üşüdüğü yerde
güçlü durmayı öğreniyor.
Kış gibi sessizim , suskunluğum bir kabulleniş değil, sadece anlatmanın anlamsızlaştığı bir yorgunluk.
Ne kadar konuşsam eksik kalacak her şey,
ne kadar sustuysam o kadar büyüdü içimde.
Geceler uzun, zaman ağır, kalbim kendine bile mesafeli.
Bir güneş dokunsa belki çözülür bu buz,
Ama şimdilik bu sessizlik benim sığınağım.
Kış gibi sessizim, soğuk, durgun ve buz tutmuş bir halde
En derin sessizlikler bile
içinde bir baharın hayalini saklar.