Aşka cemre düşünce,
en donuk kalpler bile içten içe çözülmeye başlar.
Kışın ayazıyla sertleşmiş duygular, birdenbire ılık bir rüzgârın dokunuşuyla yumuşar ve insan,
uzun zamandır unuttuğu o heyecanı yeniden hatırlar.
Aşka cemre düşünce, geceler eskisi kadar soğuk değildir artık.
Pencereden içeri sızan ay ışığı bile daha parlak görünür göze,
Çünkü umut, en küçük ışığı bile büyütür insanın içinde.
Bir bakışla başlar bazen her şey, adını koymaya cesaret edemediğin, kalbinde usul usul büyüyen bir kıpırtıyla.
O an anlarsın, içine bir cemre düştüğünü, kışın hükmünün yavaş yavaş bittiğini.
Aşka cemre düşünce, suskunluklar yerini cümlelere bırakır, kırgınlıklar yavaşça çözülür,
İnsan yeniden inanmak ister yeniden güvenmek, yeniden yanmak pahasına bile olsa sevmek ister.
Çünkü cemre, önce havaya, sonra suya, en son toprağa düşer derler aşk da öyledir,
Önce bakışlara düşer, sonra kalbe iner, en sonunda bütün hayatını sarar.
O an anlarsın, içine düşen şey sadece bir his değildir bahardır, yeniden doğuştur…
Belki de uzun süren bir kıştan sonra hak edilmiş bir başlangıçtır.