Bir kapı inatla kapanıyorsa yüzüne
ve anahtarlar artık hiçbir kilidi tanımıyorsa
belki de o ev senin değildir.
Belki de o yol, sen yürüdükçe daralıyordur
Bazı şeyler ne kadar uzatırsan o kadar eksilir.
Ne kadar tutarsan o kadar kayar avuçlarından
ve insan en çok tutunmaya çalışırken yorulur.
Bir nehir düşün tersine akmaya zorladığın,
Bir kuş düşün uçmak istemezken kanat çırpmaya mecbur bıraktığın
Ne su su kalır böyle ne kuş kuş..
Olmuyorsa çabalama,
Bazen emek, yönünü şaşırmış bir ısrardır.
Bazen sevgi sandığın şey sadece alışkanlığın gürültüsüdür.
Bazen “devam etmek” sadece kendini geciktirmektir.
Durup dinle içindeki sessizliği bastırmadan
hangi cümleler artık sende ağırlık yapıyor.
Hangi hayaller seni büyütmek yerine küçültüyor.
Hangi “belki”ler seni bugünden çalıyor.
Her şeyin bir zamanı var derler ama asıl mesele zaman değil asıl mesele senin nerede duracağını bilmen.
Bir çiçek düşün açmıyorsa toprağı suçlama
belki mevsim değildir.
Belki de o toprak başka bir filize gebedir.
İnsan da böyledir her yere kök salamaz her yerde yeşeremez.
Bazı yerler sadece geçip gitmen içindir.
Olmuyorsa çabalama çünkü bazen en büyük güç vazgeçmek değil kendini geri çekebilmektir.
En derin bilgelik her şeye yetişmeye çalışmak değil, bazı şeyleri kendi haline bırakmaktır.
Yürümeye devam et ama artık kanatarak değil
sürüklenerek değil, kendine rağmen değil
Bir gün geriye baktığında “iyi ki zorlamamışım” dediğin yerler olacak.
Ve o yerler seni en çok büyüten boşluklar olacak.
Olmuyorsa çabalama bazen hayat senden ısrar değil, kabullenme ister
Kabullenmek yenilmek değil özgür kalmaktır