0
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
60
Okunma
Viran olmuş gönül kanatlanıp uçmuyor artık,
Ne hevesi kaldı gökyüzüne bakmaya
ne de düş kuracak gücü.
Bir zamanlar umutla çarpan o kalp, şimdi sadece hatırlıyor…
Unutmak bile yorucu geliyor.
Kanatlar vardı eskiden, bir söze, bir bakışa, bir vaade inanacak kadar cesur.
Ama her kırılışta biraz daha ağırlaştı yürek,
uçmayı değil, ayakta kalmayı öğrendi.
Viran olmuş gönül, rüzgâra teslim olmuyor,
çünkü savrulmanın ne demek olduğunu fazlasıyla tecrübe etti.
Artık sessizliğe sığınıyor, orada daha az inciniyor.
Yine de her virane bir gün onarılmayı bekler.
Her yıkıntının altında yeniden filizlenecek bir güç saklıdır.
Gönül uçmuyor belki, ama hâlâ atıyor…
Bazen sadece bu bile yeniden başlamaya....
5.0
100% (3)
