Kalbine sor, hangi rüzgâr savurdu seni
Hangi gece, hangi yıldızdan düştü içindeki hüzün
Suskunluğun içinde büyüyen o ince sızı
Adını koyamadığın duyguların gölgesinde yürürken sen..
Kalbine sor, neden gözlerin uzaklara dalar
Bir şehrin kalabalığında bile neden yalnızsın
Kim dokundu da iz bıraktı bu kadar derine
Neden her hatıra, yeniden kanayan bir yara gibi
Bazen bir şarkıda saklanır cevabın
Bazen eski bir fotoğrafın sararmış köşesinde
Unuttuğunu sandığın ne varsa
Sessizce çıkar gelir, oturur kalbinin en tenha yerine
Kalbine sor, gerçekten geçti mi zaman
Yoksa sadece üstünü mü örttün anıların
Hangi cümlede kırıldın, hangi bakışta eksildin
Ve neden hâlâ tamamlanmayı bekliyorsun bir başkasında
Belki de cevaplar sandığın kadar uzakta değil
Belki de aradığın şey, sensin en başından beri
Biraz cesaret, biraz kabulleniş
Ve biraz da kendi yarana dokunabilmek gerek
Kalbine sor…
Çünkü en doğru cevap
En derin sessizlikte saklıdır
En çok da sen duyarsın onu,
Eğer gerçekten dinlersen.