Can kırıklarımı topladım yine,
Ama bu kez kanamıyor içim eskisi gibi,
Her parça yerine otururken biraz daha güçleniyor kalbim gizlice.
Vedalaştım seninle, bir son gibi değil de
Yavaşça kapanan bir kapı gibi, ardında buruk ama öğretici bir hikâye bırakan.
Gidiyorum şimdi, kaybolmaya değil, kendimi yeniden bulmaya doğru,
İçimde filizlenen sessiz bir umutla.
Bir zamanlar “biz” dediğim her şey tatlı bir hatıraya dönüşüyor artık,
Canımı acıtmadan da hatırlayabiliyorum seni,
Bu bile bir iyileşme aslında.
Geceye karışan adımlarım artık karanlıktan korkmuyor,
Biliyorum her gece sabaha varır sonunda.
Yalnızlık bile eskisi kadar ağır değil,
Bir dost gibi oturuyor yanımda, bana kendimi anlatıyor,
Unuttuğum yanlarımı hatırlatıyor.
Kendime doğru gidiyorum bu kez, kaçar gibi değil, bilerek, isteyerek,
İlk defa bu kadar emin adımlarla.
Kırıldım, evet,
Ama içimden geçen ışığı fark ettim,
Kırık yerlerden sızan bir aydınlık var şimdi,
O, bana yol gösteriyor.
Bil ki bu gidiş bir son değil, yeni başlangıçların eşiği,
İçimde yeniden yeşeren sessiz ama inatçı bir bahar gibi.
Hoşça kal demiyorum sana, ama kalbimdeki yükü bırakıyorum,
Ve ilk defa hafifleyerek yürüyorum kendi yoluma…