SENDE KAYBETTİM
Fevzi Emir Yılmaz


Aldanma yüzümün mahcupluğuna,
Küçükten alıştım ben yokluğuna.
Diz çöküp yılların soğukluğuna,
Ben çocuk olmayı sende kaybettim.

Yetinirdim göz ucuyla baksaydın,
Sevinirdim yüreğime aksaydın.
Sevgi dolu bu sinemi yok saydın;
Ben mutlu olmayı sende kaybettim.

Alışırdım niyazına, nazına;
Gücenmezdim kelâmına, yazına.
“Gitme.” desen katlanırdım sızına,
Ben âşık olmayı sende kaybettim.

Yoksul bir ev düşümüz olacaktı,
Çatısına güvercin konacaktı;
Bahçemizde ne güller açacaktı!
Ben hayal kurmayı sende kaybettim.

Ben seni herkesten öte severdim,
Avunur, gecemi gündüz ederdim;
Gelir diye yollarını gözlerdim,
Bütün umudumu sende kaybettim.

Zannetme ki artık özlüyor beni,
Ne seni isterim ne de gölgeni.
İncitir mi bilmem sözlerim seni;
Ben gönül almayı sende kaybettim.

Kokusu yok artık çiçeğin, gülün;
Kesildi sedâsı kuşun, bülbülün.
Değeri kalmadı hatır gönülün,
Ben ahde vefâyı sende kaybettim.

Bir zerre kalmadı heyecânımdan,
Kovsam da gitmiyor zillet yanımdan.
Cânân benden geçmiş, bense canımdan;
Ben nefes almayı sende kaybettim.