Bugün yine doluyum,
Şiir yazmaktan korktuğum saatlerdeyim..
Yaramın kabuğunu kaldıracağım,
Acının binbir yüzünü tadacağım diye,
Çok korkuyorum.

Sigaraya niye başladım ben?
Neden hissiyatım hep biraz uyuşuk?
Sevgini unutmak istediğim vakitlerde,
Kafamın içi çorba gibi,
Kapkarışık.

Tesir edecek bir şey lazım bana,
Her şey nazarımdan hızlıca kayboluyor.
Yaşamın her hançerinde,
Sitemim biraz sana,
Biraz da Yaradan’a.

Sere serpe uzanıyorum.
Ahvalimi bilen bir insan evladı yok.
Bazen ışık saçıyorken dünya,
Bazen de geri topluyor.
Benden kalanlara.

Nefessiz kalmak anlık, sanki saniyeler daralıyor.
Ne vakit şiir düşünsem,
Onlar biraz daha kısalıyor.
En nihayetinde patlıyor ansızın,
Yeryüzünde kıyamet kopuyor.

Ben muafım ama, onla da denk düşmedik.
Bir ihtimal belki vardı ama,
Biz aşkla hiç kesişmedik.
Bir gün bir faniyi sevdik diye,
Hasretiyle prangaları eskittik.

Ben neredeyim? Ne yapıyorum burada?
Burası bana ait değil,
Zaman farklı akıyor burada.
Saniylerin döngüsü biraz daha hızlı,
Hak vermeye başlıyorum artık kaçanlara.

Kaçmama ramak varken, yine senle tutundum.
Üstelik ben senin içine doğru kaçıyordum.
Gözlerinin siyahlığı bana karışınca,
Sen sen olmaktan çıkıverdin,
Ben sevgilimi arıyordum.

Hiç olmasak, hiç bilmesek de birbirimizi.
Derdimin sitâyişlerinde sen varsın,
Unutamıyorum seni.
Hayatın ne kadar gamı kederi varsa heyhat,
Sanki hep andırıyor, senin sevgini.

Yalnız kalmak iyi gelmiyor, sensiz kalmak yıkım.
Gözler kapanmaya başlıyor, her akşam yarım.
İnsanlar bilinçsizce yürürken sokakta,
Kalplerinde merhametten eser yokken,
Seni anlatmaya başlıyor sanki sol yarım.