Kendinde görmediğini gördüm.
Ölüm yolundan elemle döndüm.
Ben her gece yaşıyorken öldüm.
Sen neye benzediğini bilmezsin.

Güzel oluyorken alabildiğince,
Bir anda kaçıyorsun olabildiğince.
Ruhum seni hep sevebildiğince,
Sen neye benzediğini bilmezsin.

Kelimeler sana dönüştüğünde,
Harflerde seni gördüğümde,
Şiir yazarken seni çizdiğimde,
Sen neye benzediğini bilmezsin.

Beynimde bombalar patladığında,
Görüntün aşkımı aldattığında,
Hicranım alev alev yandığında,
Sen neye benzediğini bilmezsin.

Cihan senden hâli olmazsa,
Gözlerin kahveye çalmazsa,
Aşkım senden uzaklaşırsa,
Sen neye benzediğini bilmezsin.

Sonsuzluğa sensiz uçunca,
Kalbim sensizliği bulunca,
Ölümün ne olduğunu duyunca,
Sen neye benzediğini bilmezsin.

Rabbim gözlerimi kapattığında,
Ahirete sendekiler dolduğunda,
Cihanda aynalar yok olduğunda,
Sen neye benzediğini bilmezsin.

Senin ne olduğunu bildiğimde,
Kahvede denizi gördüğümde,
Bir gün temelli öldüğümde,
Sen neye benzediğini bilmezsin.