Ben çığlık atıyorum, kimse duymuyor.
İçine içine bağırıyorum insanların.
Belki de attığım çığlık bile yalnız kalıyor.
Siyahına doğru çöküyorum insanlığın.

Gözyaşları titrerken içimin derininde,
Dünya amansızca dönüyor etrafımda.
Bende kalanlar tekillikte yüzdüğünde,
Tanrı olmaya başlıyor benim eşrafımda.

Başımı biri okşasa ağlamaya başlarım.
Elleri olmayan çok fazla insan gördüm.
Ben bu cihanda öldüğümde yaşarım.
Ne var ki yaşadığım zamanlarda öldüm.

Ellerim titriyor, dünyayı yerinden oynatırcasına.
Hariç kalıyorum akli melekelerimden.
İçim yanıyor, ateşleri tekrardan bulurcasına.
Korlaşmaya başlıyorum kömürlerimden.

Bir gün her şey güzel olmayacak.
Dünyayı tavaf ettim, huzura rastlamadım.
Kalbim benden kalanları andıracak.
Kendi içime bakınca, senden kaçamadım.

Bazen bahsediyorum ya hani senden,
Kim olduğunu bilmeyi çok isterdim.
Lakin hayalini görmeyince ezelden,
Yaşayamamış olmayı yeğlerdim.

Cihanın harbinde bir küçük piyonum.
Zihnim durmuyor, koparacak sanki aklımı.
Bu cihan kurtsa eğer, ben koyunum.
Tanrı beni görmüyor, istemiyor yarattığını.