Deniz gözlerinde fırtına sessizliği,
Kumral saçlarında hayatın kendisi var,
Yoksulluk paçamda bir deli balçıkken,
Ben seni düşünürüm, karnım doyar.

Sen bir şiir olsan bana,
Elim ayağım dolaşır, kelimelerden korkarım.
Delirmeyi düşlediğim her vakitte,
Meleklerle konuşur, yine suratını ararım.

Seni tanımadan sevmek bir utanç,
Ruhiyen o kadar güzel ki, aldanıyorum.
Bazı şeyler hiç değişmez, yaratılışın gibi.
Belki de ben bu güzelliğe kanıyorum.

Ömür senle geçmez, sensiz de bitmez.
Acılar bitmezse bir keramet ararım.
Bir vakit bin vakite dönerse eğer,
Ben gözlerinin etrafına çivi çakarım.

Vahşetin içinde sevda varsa da,
Sensizlik ikisini de tattırır bana,
Zehirli bahçemde gül biterse,
Sonbahar yazı hatırlatır bana.

Cihanın içinde sen, senin içinde ben varım.
Gözlerinle göremeyeceksin, seçemeyeceksin.
Karanlığı ışığa efendi yaparım gerekirse,
Denizlerde yüzemeyecek, sevemeyeceksin.

Seversen yok olurum çünkü,
Taptığım her şey alabora olur.
Sevdanın demlerindeki posadan,
Belki yeni bir ahiret var olur.

Bir parça hakikat kırıntısı ile,
Seni tarihe gömebilirim.
Gözlerin deniz gibi olmazsa,
Kömürde denizi görebilirim.

Kölen hazır, acıdan doğdum ben.
Bu yüzden hiç yakışmadı bana bu kefen.
Ölümle sevdalandıkça ben,
Senin ölmeni bekleyeceğim yeniden.