Görülmeme Sancısı: "Ben biliyorum, hiç görülmeyeceğim" dizesi, fiziksel varlığın ötesinde, ruhun anlaşılmamasına duyulan bir sitemdir. Bir gözün merhameti için gururdan vazgeçmeyi göze almak, yalnızlığın insanı getirdiği o son noktayı gösteriyor.Kendi İçinde Kaybolmak: "Sen arayıp duruyorsun sende olanı" ifadesi çok derin. Bazen aradığımız o büyük aşk ya da anlam, aslında dışarıda değil, içimizde bir yerlerde kilitli kalmıştır; ama biz onu bir başkasının anahtarıyla açmaya çalışırız.
Zihnin Oyunu: Şekerli bir parfüm kokusuyla uyanmak ve beynin yarattığı o tatlı illüzyonla avunmak, acıdan kaçmak için insanın kendine kurduğu en güvenli limandır. Zihin, hayatta tutmak için bazen tatlı yalanlara ihtiyaç duyar.Korkakça ve İnsanca: Şair, hem birinin uğruna ölecek kadar cesur hem de "aşık olamayacak kadar korkak" olduğunu itiraf ederek insanın içindeki o büyük çelişkiyi ortaya koyuyor. En sonunda ise büyük bir beklenti değil, sadece "kalanları" istiyor; yani ne kadar küçük olursa olsun, o insani bağın kırıntısına bile razı geliyor.

Şiir, karşılıksız sevginin ve görünmeme duygusunun ağır yükünü çok samimi bir dille anlatıyor.

“Hiç sevilmedim” çıkışıyla başlayan iç döküş, ilerledikçe hem özleme hem de çaresiz bir kabullenişe dönüşüyor. Özellikle “Kim olduğunu dâhi bilmeden…” dizeleri, sevginin mantıkla değil, kalple yaşandığını güçlü biçimde hissettiriyor.

Duygusu sahici, kırılgan ve içten bir şiir. Yüreğinize sağlık.