Kırmızısı solmuş
Elma kabuğudur hayat
Eski
Zaman dervisinin cebinde saklı...

İnsan çoğu kez kendisiyle kavgalı ve bu kavgalarda hep sevdigine mualif ama kizginliklarida kuskunlukleride kavgalarıda sevdasının derinliginden
Ki şiir
En cokta kavgaya ve aşka yakışıyor ve sevdası boğazında ilmik olanlar tutuyor şiirin elinden..

Tebrik ederim Şair
Duygusu okura geçen
Uzun ama okurun belleğinde daha çok uzayan bir bir şiirdi
Ki ben seviyorum düşünceyi tetikleyip beyinde taklalar attıran siirleri
Güzeldi
Emeğine
Yüreğine sağlık...

Güzel bir kalp her dem güzel, güzel oldugu kadar kıymetli şiirler okutuyor şiir severlere.

Eksik olma Tesbih.
Sevgilerimle

Şairimiz Tesbih der ki;

Şiir benim için akıl ile his meydanda o en gürültülü ama en verimli kavga alanımdır. İnsanın kendi içine yaptığı yolculukta bazen bir kızıl serçe havalanır dilden. Göğsü dar bir oda gibi olsa da, taşıdığı yük yedi kat toprağın ağırlığını barındırır.
Şiirde gördüğümüz o buzlu düşüşler ve zümrüt tohumları, aslında şiiri neden sevdiğimizin de birer kanıtıdır. Şiir okumak bir kristal kadehi titreyen avuçlarda tutmak gibidir.
Her an kırılacakmış gibi zarif ama içindeki sükûtla bir o kadar vakurdur.

Şiiri sevmek onu ezberlemekle değil, onu "hissetmekle" ilgilidir.
Belki bir dizeyi harfiyen hatırlayamayız ama o dizenin ruhumuzda bıraktığı serinlik bir ömür bizimle kalır.
Şair olmak ise bir yaş meselesi değil, bir "yanış" meselesidir.
Ancak o ateşi Tesbih şairin şiirlerinde gördüğümüzde kelimelerin nasıl yağ gibi ruha aktığını anlarız.
Bu sebeple Tesbih şairin şiiri bir demircinin sabrıyla işlenmiş, Kızılırmak'ın coşkusuyla yoğrulmuş bir yön levhasıdır.
Sisli kentlere ve başka yazılar giydirilen sokaklara inat kendi şiir anlayışının özüne ve köküne sadık kalmıştır o daima.

Kızıl serçe sadakatin, gurbetin vatan arayışının baş kahramanıdır.
Cüssesi küçük ama yüreği büyüktür. O serçe zaten hep içimizde ötüyor. O hepimizin içindeki o kırılgan ama inatçı yaşama sevincidir.

İnsan, teninde bozkırın ıslak yarasını taşıyan bir yolcudur.
Sözcükler rüzgârla sevişen kuru ağaç dalları gibi birbirine çarparak ses çıkarır ama asıl hakikat o seslerin dindiği yerde başlar. O kızıl minik serçe işte o durduğumuz ve ışığın oyuklarında kendimize baktığımız o tefekkür anının adıdır. Hırkalar bizi izlerken, biz ayı ve kendi içimizdeki karanlığı seyre dalarız.

Onun kızıllığı ise bir gün batımının veda busesinden değil, vird olanın, yani tekrar edilen aşkın korundan geliyor.

O kor, her sabah uyuyan bir sevinçle uyanmamızı sağlayan o gizli mimaridir.

Alfabenin sınırlarını zorlayan ve ötüşü çöl kumuna yazılmış o kuş dilinin "yirmiüçüncü harfi gibidir bu kuş. Bilinen tüm dillerin ötesinde sırrını arayan savrulan bir tüy. Kentleri ve dağları saran sis, sokaklara giydirilen yabancı yazılar ruhumuzu boğmaya çalıştığında, içimizdeki o serçe "Gidelim" der bize.

O kızıl minik serçe yüreğimize konduğunda şunu da der;
En eski taşlar bile aşkın mimarisiyle yeniden dizilebilir. Yeter ki o benim kanat sesimi gürültünün içinde ayırt edebilesiniz. Ben o kızıl elmanın yanağındaki çiğ tanesiyim.
Yani acının üzerine düşen o taze teselli benim.

''Gülüşlerini ver bana, çünkü kıyamet koptuğunda seni kurtaracak olan, koruduğun o safiyane meyvedir, yani içindeki o bozulmamış özdür' der ayrıca.


Şimdi vakit, tenimizde kabaran sabahın vaktidir. Dikenlerin arasında açan o gülüşü kuşanıp, kızıl serçenin rehberliğinde kendi içimizdeki yeşil filize yürümek vaktidir.

🌾