Bismillah.

Her gece bir trenin rüyasına sızdığı bir şair düşünün.
Mısralarının dikiş yerlerinden sızıntı yapan düşler, kelimelerin kanatlarında uçuşan yalnızlık, ve zamanın yumuşadığı bir anlatı dili.

İşte Tesbih şair, işte onun şiiri.

Günümüzün gürültülü, gösterişli ve hızla tüketilen şiir anlayışına inat, ağır ağır, sessiz sessiz yazan bir şairdir o.
Mısraları acele etmez. Tıpkı yağmurun toprağı usulca ıslatması gibi, onun şiiri de insanın içine yavaşça sızar.

Her şair biraz gökyüzüyle konuşur, ama bazıları yağmurun dilini de öğrenir. Bazı şairler sadece kelimeleri değil, kelimelerin sustuğu yerleri de yazabilir.

Onun şiirine ilk adım attığınızda, sanki uzak bir istasyonda unutulmuş bir trenin içindesinizdir.
Camlar buğulu, raylar küflü, koltuklar terk edilmiş gibidir.
Ama tam da o terk edişte başlar onun şiirinin sıcaklığı.

Gece, onda hem örtü hem aynadır.
Rüya ile gerçek arasındaki o belirsiz hat, onun şiirinde hem sınır hem geçittir.
O tren yalnızca bir ulaşım aracını değil, bilinçaltının içinden geçen, özlemle yüklü bir hâli temsil eder.

Bir suyun gövdesine düşen kuş,
bir çocuğun avuçlarında bekleyen ıslak şiir,
bir çöl menekşesinin burkulan bir sesten doğması…
Bunlar sıradan gözle bakıldığında sadece güzel benzetmeler gibi gelebilir.
Ama Tesbih şairim için bu imgeler şiirin nabzını attıran organlardır. Onlarsız şiir yaşar ama ruhsuz kalır.

Onun şiirine girmek, bir tren yolculuğuna çıkmak gibidir.
Her durakta biraz daha derinleşir, biraz daha sessizleşir insan.
Bir dize bir anıya dokunur.
Bir başka dize yıllar önce unutulmuş bir sesi geri getirir.

ve şiir bittiğinde ise insan artık aynı kişi değildir.
Bir şey eksilmiştir belki, ama eksilen şeyin yerinde başka bir şey filizlenmiştir.
Anlayış, sezgi, ya da sadece iyi yazılmış bir yalnızlık hissidir bu.

Tesbih şair;
öyle bir dize kurar ki, bin düşünce yıkar.
'' Söz söylemesini öğrenmek, kılıç kullanmasını öğrenmekten daha zordur.''
Ona göre güçlü olmak, çok şey söylemek değildir.
Doğru anı beklemektir.
Bir sözü ne zaman söyleyeceğini bilmek, nasıl söyleyeceğini bilmekten daha kıymetlidir onun için.
....

Yağmur, her şeyi yavaşlatır.
Sokak lambaları altında titreyen bir su birikintisinde başlar bazen zamanın çözülüşü.
Bir çocuğun adımları yankılanır boş kaldırımlarda;
her adım, annesinin unutulmuş ninnilerine karışır.

Bazen bir ağacın gövdesine yaslanır şehir.
Gökyüzü, hırçın bir iç çekiş gibi dökülür üstümüze.
Biz ise, kırılmış saatlerin sarkacında, gözlerimizi toprağın paslı kalbine doğru çeviririz.

Ay, bir bohça gibi açılır gecenin beline.
İçinden sararmış mektuplar çıkar, kimsesiz dualar, eksik sevda cümleleri…
Her biri bir başka sokağa savrulur rüzgarla.

Her gece, rüyasına tül gibi bir sızı sarkar insanın.
Bir tren geçer içimizden.
İçinde kim olduğunu bilmediğimiz bir yolcu, perdeyi aralayıp bir kez bakar yüzümüze.
O bakış ki, kırk yıl önceki bir gülümseyişi anımsatır bize.
sesi yarım kalmış bir türküyü belki de.
Belki de bu yüzden bazı şiirler sadece ıslanırken okunur.

İşte biz, içimize yağan o uzun yağmurların çocuklarıyız.
Islak şiirlerin gövdesinde filizlenir, sessizliğin dilinde büyürüz.

Sıradanın üzerinden usulca geçen
yine güçlü bir şiir yine.

Evet, bazı şiirler sıradanın üzerinden geçerken çamura batmazlar,
ayak izi bile bırakmazlar ama toprağın ruhunu yerinden oynatırlar. Sıradan, artık sıradan değildir.

O artık, şiirin baktığı yerden bakan göz için
bambaşka bir hakikattir.

Hayranlığımız katlandı
Katlanmaya da devam edecek.

Eyvallah
🌾