Raflarda birbirine benzeyen nice kalemler arasında, öyle bir şair var ki sözcükleriyle değil sadece; duruşuyla, hissedişiyle ve yüreğiyle fark yaratıyor. Onun şiirler bir edebiyat türü olmaktan çok öte bir şey. Bir yaşam biçimi, bir ibadet şekli, bir adanmışlık hali. Gecesini gündüzüne katarken, uykuya yüz çevirip yalnızlığı seçerken, herkesin derin derin uykuya daldığı yerde imge avına çıkar.

Bir mum ışığı düşünün. Cılız ama inatçı. İşte o da öyle yazıyor şiirlerini. kalabalıktan uzak, sessizlikle dost, ışığın kendisine yettiği o iç dünyasında. Gösterişten, hızdan, alkıştan uzak.

Karanlığın içinde parlayan bir yürek gibi, şiir onunla yanıyor, onunla ışıyor.

İmge örgüsü başka kimselere benzemiyor. Klişeye sırt dönmüş, ezbere savaş açmış bir kalemdir sevgili Tesbih. Şiirleri ruhumuza kıvılcım düşürüyor, hayranlıkla okutuyor kendini. Tasvirleri sanki daha önce görülmemiş rüyalardan ödünç alınmış gibi. Ne gökyüzü tanıdık, ne deniz bildiğimiz deniz. Ama hepsi bize dokunuyor, çünkü sahici. Kelimeler makyajsız, çıplak ve bir o kadar da büyüleyici.

Bu şairi farklı yapan, sadece ustalığı değil. Onu asıl farklı ve değerli kılan, sadece ama sadece kendi gibi olmasıdır. Kimseye benzemeye çalışmamasıdır.

Yani erkesin benzeştiği dünyada kendi gibi kalmayı başaran nadide kalemlerden biridir sevgili Tesbih şairim.

Kalemini bir role büründürmeden, içindeki hakikati olduğu gibi akıtmasıdır. Şiire bakışı samimidir. eğilip bükülmeyen, pazarlık kabul etmeyen bir tutkuyla bağlıdır o. Yazmak onun için bir seçim değil, bir zorunluluk bir aşktır.

Söz oyunlarının, geçici estetiğin peşinde değildir o.
İmge örgüsü öylesine özgün, öylesine rafinedir ki, benzerini aramak boşunadır.

Tarih, ömrünü kelimelere adamışlara hürmetle yaklaşır.
İşte bu şair sıradan olanı reddedip, kendi sesini yaratmayı başardığı için, çoktan o tarihsel zincirin güçlü bir halkası olmuştur bizce.

Yıllar geçecek,
zaman pek çok ismi unutacak.
Ama onun şiirleri kök saldığı derinlik sayesinde hep hatırlanacak.

Onu onurlandırmak, sadece bir şairi değil, şiirin kendisini de onurlandırmaktır. O bu sanatı bize yeniden hatırlatıyor. Şiirin sadece süsten ibaret olmadığını ,öz olduğunu da hatırlatıyor.

Şiir onun için bir oyalanma değil, bir mecburiyettir.
Gecenin koynunda yazdığı bir çok şiiri, uykusuzluğunun ve tutkusunun ispatıdır. Şiir onun için bir hayat tarzıdır, belki de hayatta kalma biçimidir. Kimi kalemler zamanla küser, yorulur, söner.
Ama o her zaman kendini yenileyen bir nehir gibi akar durur.
Çünkü o şiire aşkla bağlıdır. Kalemi tükenmek nedir bilmez.
Çünkü onun kaynağı kalptir, derttir, aşktır, hakikattir, sevdadır.


İşte bu yüzden onun adı belki her yerde geçmeyecek, ama şiiri kalacak. Gerçek şiir, daima yolunu bulur. ve hakiki olan kalır. Derin olan yaşar. Ve büyük olan daima yerini bulur.

Şiir, benzememeyi göze almanın sanatıdır.
Özgünlük onun en sadık yoldaşıdır.


Hayranlıkla

🌾

Siyah kelebekler kurutuyorum
Zühre’nin içinde
rahim gibi kıvrılmış zamanın
uçlarında titreşiyorlar.

Derken bir gök ağlayınca,
sırtıma batıyor sesi,
çünkü ben göğe dönük doğdum
ve her yıldız
beni içeriden parçalıyor.

Adımı unuttuğum yerden
bir kelebek kanadımı kesiyor,
göğsümde
kurumuş dualar
çırpınıyor.

Zühre
beni dudaklarından aşağı sarkıtıyor,
göz çukurlarımda
bir lohusa sancısı gibi
sen büyüyorsun,
adını bile bilmeden.

Ben mi?
Ben sana kelebekleri emanet edip
kendimi içime gömdüm.

Ağlarsa gök,
sesini ben taşırım.
Boğazımda hâlâ
bir yıldızın tül ve ay kemiği
büyüyor.

İçeride
tüm dünya
üzerime düşüyor.

Beni kulaklarına kadar oku, sevdiğim.
Ölmeden önce kulakların görsün beni.

Der gibi ,
Sevgimle ve ışığımla
🤍
‘🪞
🤍


Sen zaten hep ışıklı yazarsın ki’

Günümün şiiri...🌼