Rahatlığın kucağında bulunca insan kendini,
Neyi sevdiğini düşlerinden silermiş.
Zira felaketin tam içindeymiş o gözlerin değeri,
İnsan körlüğü hayal dâhi edemezmiş.

Kudretli değilim, seni unutmaya direnemedim.
Kalbimin damarlarından aşkı bulamazsın.
Bilemiyorum artık, zihnimin sırrını çözemedim.
Zihnimin zindanından çıkışı bulamazsın.

Vaktiyle senin için aklıma savaş açtım.
Savaşı tesbihimin taneleri kaybetti.
Yalnızlıktan kalbimi kardelene açtım.
Velhasıl kardelen zakkuma kaybetti.

Kaba saba biri değilim, hiçbir zaman olmadım.
Sinir harplerimin sensizliğinde hayalini gördüm.
Lakin bir kusurum var, senin aşkında yandım.
Kıyametin sessizliğinde seni senle gömdüm.

Sakinim, belki de hiçbir zaman olamadığım kadar.
Belki kelamlarıma da tesir etmiştir sensizlik.
Unutmak sözde imkansızdı seni, şimdiye kadar.
Belki ruhuma da tesir etmiştir sensizlik.

Ben kendimi çözemedim, bir de sevgi mi istiyorum?
Aklım kendime yetmezken, bir de sana harcadım.
Ölüm tatlı gelirdi önceden, şimdi yaşamı mı istiyorum?
Sevgim sana yetmezken, bir de kendime ayırdım.

Yetmedi ama, sevgi sınırlı kalırmış.
O sınır aşılınca, sevgi marazdan beter gelirdi.
Sevmedi beni, maraz eyleme aşıkmış.
Durağanlık olunca, sevgi anlamını yitirdi.

Ve onca şeye rağmen, hala seni seviyorum.
Heba olmuş zamanlarıma rağmen aşığım sana.
Emek verdiğim onlarca şeyi yıkıyorum.
Zihnimin yankılı sesine rağmen bağlıyım sana.