inşa edilebilir boynunda bir Mezopotamya
yahut vaad edilmemiş bir cennet

koşabilir asi bir küheylan
ciğerlerini çatlatırcasına
koynunun bereketli atlasında
durulabilir deli bir nehir
dudaklarının kenarında boy vermiş
papatya tarlalarında

susuzluktan kırıma uğramış kırlangıçlar
içebilir kana kana sularını
omuzlarındaki cennet çukurlarında

ah Süheyla
söyleyemediklerimi var sen anla

ruhumu tımar eden zaman
soysuz bir hızar olup
biçiyor kaburgalarımı durmadan
bakıyorum acı gerçek sevda yalan
anlayamaz kimse
ruhunu beden denen
o ceset yığınından sıyırmadan

gerçeğin acısından
sığınıyoruz saçmasapan şakaların
tatlı rüyalarına
tepmedikçe ağrılar zaman zaman
unutuyoruz varlığı
uzanıp gelincik tarlalarına

öpüyorum aşkın
kurumuş kan kokan ağzından
bakıyorum yokluğunun rıhtımından
yükseliyor sustuklarım çığlık çığlığa Süheyla

ikircikli tümceler
akıyor aramızda durmadan
birikiyor boğumlarında boğazlarımızın
duruyor an

ah Süheyla!
bilmem var mı ki haberin
kalubela’dan

-ruhum tanıştır ruhuna,evveli Adem Havva’dan-
...

Necat Uslu