Hep kıyısında durdum hayatın
’o zaten keskinliğini bilirdi Sırat’ın’
-diye-
ömür hâneme bir çentik atın



Ürperir daldaki yaprak
tutar bedenimi soysuz bir sıtma
müphem kasırgalara kapılır göğsümdeki uçurtma



Sen ,evet sen
giderayak
durgun nehirlerimi kışkırtma
ürkütme serçeleri



Yorgun kervanlar geçer
gönlümün ölgün çöllerinden
ağır
aksak
homurdanarak
sensizlik sürgülenir kapısına kalbimin
kaburgalarımı kırarak
nicedir tenin tenimden ırak
ah ırak



Düşer dağlara yolum
koklarım bakire uçurum çiçeklerini
keser dikenleri bileklerimi
ve dilimde kekremsi bir ağıt
pepuk, pepuk, pepuk



Cesedimi taşıyan karıncalar geçer katar katar
eser inceden rüzgâr
nefesimde bilenen hiçlik
genzimi yakar da yakar



Bilmezsin
ah, bilmezsin
tabutunu sırtında taşımanın
ne demek olduğunu
yağmalarlar dilimi
uyuşturmaya çalışırlar bilincimi



Bilmezler ki
külünden yeniden doğan
anka’nın zürriyetinden geldiğimi
kesif bir buğu kaplar gözlerimi
çarpar sesim kayalıklara
döner durur içimin zindanlarında



Ah,ah şu benim bitmez yolum
dolanır ayaklarıma



N’olur ciğerpârem n’olur
beni tandır ekmeği buğusu tadındaki
sesinden mahrum bırakma
ah bırakma
törpülenir ömrüm t/uzaklarda
anla
anla
anla



NECAT USLU...