ah sevgilim
yerle yeksan edip düşlerimi
yumuşak karnımdan vuran daim
bu dünya zalim
aşk ve umutla doluyken heybem
kana doğrandı ekmeğim
günahsız değildim belki
basmadan yürümeye çalışırken gölgeme
hüzün kuşlarına yuva oldu gözlerim

ah sevgilim
oğul sancısıyla göz pınarları kuruyan
bir annenin
kekik kokan ellerinden öperken
bayram sabahları
sızlıyor içim derinden
sökülüyor dikişleri ruhumun yeniden
kemirilmekten tükenmiş
bu tırnaklar benim

ah sevgilim
türküler de merhem olamıyor artık
kronikleşmiş ağrılarıma
acıdan sıktığım dişlerim
bir bir düşüyor ellerime benim
bozuk bir saatin kadranıdır kalbim

ah sevgilim
adını her andığımda
zamanın boğazına dizilen bir hançer misali titriyor içim
ve ben
kalbimin mahkûmu
yangınımın şahidiyim
düşlerim bir kıyamet sabahına uyanmış gibi darmadağın
gökyüzü sırtını dönmüş bana
sen gidince
mavinin de bir anlamı kalmadı dünyada

Necat Uslu