gecenin ebruli yakasında intihar iplikleri
bana bir söz doğur
kırılırsa durduğum yere ayna
bir çocuk çığlığı basar sandalyeleri
ağzımda gül kırılır

İntiharların yaşanmadığı
Çocuklarımızın sevinç çığlıklarının olduğu bir dünya olsun ki
Güller hiç üşümesin hiç solmasın...
Can kardeşimin nahif kaelminde yine yüreği gibi duygusal harika bir şiir dökülmüş...
Günümün şiiri diyorum ve şiir yüreğinden kocaman sevgiyle öpüyorum...

Yokluktan geriye kalan
devasa bir boşluk mudur..
Yoksa dopdolu bir yokluk mudur..
yoksa yokluk üstüne kurulmuş bir başka varlığın yokluğu mudur.

Var içinde yokluk
Yok içinde varlık
Varlık içinde darlık..

Bu yokluk yurdundaki hüzün çeşmesi kimin!..
Bu yokluk nerden gelir, nereye gider.
Bu yokluğun boşluğunda sallanan hayallerin salıncağındaki ipleri kim kopardı.
....

Neresinden başlasam bilemedim şiirin.Neresine dokunsak içimiz cızz.


_Ölsem çok
Sussam az _

Sözler yarım kalınca mı anlaşır ki, şiirin nasıl bir yaprak düşümü olacağı.


Bir şiirde birşeylere bakarız sonra başka birşeylere daha.

Sonra roman oluruz
Sonra duman..

Tabiri caizse şair şiir yazmış
Sonra üstüne kendini..

Ne dilinden, ne de dilsizliğindendir şiirin çığlığı..içindendir

Gecenin ebruli yakasından yıldız yıldız iplikler sarkmış..

Biçim ustası, söz zarrafı
ışıl ışıl parlayan bir şiirde dil güzelliği..
İplik iplik dokunmuş desen estetiği

Göz doygun
Ruh doygun

Eyvallah değerli şiirdaşım
Tebessümle kal hep.