güneşe giren gece k/alaylı pınarların
tığ ezgili suyunda taneler...



bitimsiz koridorların kuş kahkahalı tülünde
gölgeli perdelerin oyuklu oyunları
kalabalık ellerin gri kanatlarında çırpınışlar
dünya tozu yutmuş her girdabın örgülü kalkanı
şakağımın ağrısında bu kadar havada görmemiştim kaldırımları
yolcu treni sanki boşluğun ter adımları



en düşten kaçmanın uykulu gözleriyle bakıyorum kısık ateşli aydınlığa
bir bahar bahçe tazeliğiyle kıvırıyor eteklerini
döşümde ağrılı kaya
ağır çekimlerin yaralı çocuğu
ellerimin havada mavisine
küçük bir yıldızla gülümserken
ırmaklı dalgalar uyku atlarıyla vuruyor omuzuma
İnce dokunuşda en arka sıradan seyrediyorum dünyayı
saymıyorum insanları yokoluşun
dağlanmış sırrında...


kocaman aynada odalar
noktalı birer resim
en son hangi düşte unuttuysam terliklerimi
kalabalık yalnızlıkla dolaşıyor
başucumda aşk aynı sesle tekerlerken
dal ve kartal çığlığında kalkıyorum
yeni günün uykusuna



.......