yoruldum hırkasını giymekten Karani’nin
dağların ardını gözlemekten
kurudu göz pınarları annemin

baktığım bütün aynalarda
ürperen bu suret senin
bu benim,bu benim
ben,beni âdemim

kırıp attım baltanı İbrahim
kibrimizle büyüyen
içimizdeki putlar ne bir ne bin

kırk suyla yıkasam da
çıkmıyor özlem pıhtısı kalbimin


kırağı düştü sesine Davud’un
sustu mezmurlar dipsiz kuyularda
ishak kuşları tünedi sesime
bekçisi oldum zifir gecelerin

yıldız falı da yetmiyor artık
dönmüyor dili çingenelerin

Nuh’a haber eyleyin
yarısından fazlası su aldı geminin
aştı kuleleri günahlarımızla biriktirdiklerimizin

kapana kısılmış bir ceylansın
yok çıkışı labirentin

konmaz oldu ağaçlarımıza kuşlar
bahçelerimiz talan
ne kadar konuşsak da
duyulmuyor Süleyman

yükseldikçe alçalan
vahşi bir yaratıktır insan

elimizdeki âsâ
bırak denizleri yarmayı
önümüzü görmeye bile
yetmiyor Musa


ah ki şu denizler yansa
gözyaşlarını yağmura bağışlayan
balıklar konuşsa



anlıyorum şimdi İsa
neden göğe çekildiğini
yanımızda yöremizde yok havari
önlerine dünya koyulsa da
doymuyor gözü haramilerin
bedenimiz değil belki
insanlığımız gerili çarmıha
tepeden tırnağa

yaşıyoruz yaşamasına
durup durup çarpıyor gölgelerimiz
birbirimizden uzakta
oynayıp duruyoruz yaralarımızla


ve sen
en çok da sen
kaç bizden uzağa Züleyha
saraylar zından Yusuf’a
çoktan okundu selâlar aşka


Necat Uslu



Şiirime değer verip yorum yapan kalemdaşlara,güne getiren seçki kuruluna teşekkürü borç bilirim.