4
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
1319
Okunma
Ateşini çiçek sanmış bir kelebektim
Var gücümle çırptım
Tozlu kanatlarımı.
Kısacık ömrüm bitmeden
konmak için közlerine.
Dur durak bilmeyen bir nehirdim önceleri,
Aşkın dağlarından koptum
Durmadan aktım
Göller büyüttüm ovalar besledim de,
El kadar kalbini dolduramadım.
Erguvan dalında bitmiş, incir yaprağı gibi
Uyumsuz bir fazlasıydım kalbinin.
Sürgün olmuş bir yurtsuzum şimdi
Uzak kentlere benzeyen ışıltılı gözlerine.
Ama gel gör ki;
Kanatları yanık bir kelebek taşır rüzgar,
Kurumuş bir ırmağın yatağına.
Barış Çelimli
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz