Gözümün yaşından tuz ayıkladım
Olanca aklımı içtim doldurup kadehlere
Rakıdan öğrendim suya boyun eğmeyi,
Boşa gitti mecnunluğum
Meğer Leyla kum tanesi
Çöl kalbimmiş gövdemde
Hikâyenin özeti bu
Güne borçluyum hep
Gece aysızım.

Kuş sürüsü arasında tüy gibi yaşadım geldim
Sabrım bir avuç darı.
Düşmeyi uçmak zannettim içmeyi yüzmek,
Acılarım ömrüme kilitlendi
Kaybettim anahtarı.

İsyanımın izleri gençliğimin göğsünde
Leke zannediyorlar,
Gözüme batmış çöpken kimlere orman hayat…

Adıma küs duruyorum
Kimse barıştırmasın
Bölüşüyor ömrümü zarif tüccarlar
Yine paysızım.

Birileri vardı hep yakınlarda
Sanki türkü söylesem duyacak kadar yakın
Adını duyduğumda
Adımlarım uçuşacak sandığım birileri,
Ama beceremedim sesime su serpmeyi
Dilimin yangını hiç bitmiyor bu yüzden.
Dağ diye tırmandım ömrüm boyunca
Meğer düzlükmüş hayat.

İklimi kangren bir şehirdeyim
Hançerimi saplamışım buluta
Beklenmedik bir anda kanıma giren sevda
Avucuyla su içirir gibi yavru serçeye
Can verecek yüreğime

Bak yine gün ağardı
Günaydın sızım.

Barış Çelimli