Her açıldığında ruhumun kapısı
İçine kirli bir bulut giriyor.
Yağmuru ateş sanki
Eritiyor birikmiş düşlerimi
Dilim küflü küfürlerin
Gövdesini siliyor.

Madem böyle sürecek
Bu hayat bir saz olsun
Sen mızrap ol ben de tel
Döv beni türkü diye.

Benzemiyor yüzler artık
O eski suretlere
Yollar yalan çıkıyor
Zehri şifa sevdalar.
Bir tek ağaçlar dürüst
Sözü yok yalanı yok,
Ama onlar da artık
erken ölüyor.

Madem zaman değişti
Bu hayat bir güz olsun
Sen ağaç ol ben yaprak
Düşürme gazel diye.

Sanki kendi dönmüyor da
Dünya kirini döndürüyor
Kuşların çiçeklerin
Mesaisi azalmış
Bir yalnızlık cilalanıp
Herkesin yakasına,
Rozet diye takılmış
Dilim neylesin.

Konuşsam sen kanarsın
Sussam kendime yara
Kalsam senden uzağım
Kaçsam tüm yollar sana
En iyisi dök beni
Çiçeklere su diye.

Bir keşmekeş kalbimin
Meydan yerinde.
Yolu şaşmış işi düşmüş
Bir de gelip geçenler.
Ortasında bir kule
Saati çoktan durmuş,
Sen yine de kur beni
Aşka çeyrek kalaya.

Bu hayat bir yol olsun
Sen şehir ol ben yolcu
Kov beni gelir diye…


Barış Çelimli