sırtımda taş devrinden kalma bir ağrı
ağrıyan yanımın emsiz reçetesi sevdalar
anlaşılmazlığın kenar mahallesi benliğim
bunca yüke rağmen günahlarımı giyinip
mavera’dan geldim

dünyanın bu arsız kuyularına kim attı beni
Lut gölü, İbrahim ateşi, Yusuf kuyusu
recmlere razı benliğim
içine bunca irin akmışken
bağışlanır mı insanlığın piyan hali

kelimelerime örülmüş duvar yüksekliği
dağ yalnızlığı kocaman bir dünya
dileklerim yıldızlar kadar uzak
hüzünler ip bağladığım ağacın kırık dalı
zamana mütalaa veren zamansız düşünceler
fecrimden kızıl kanlar dökülür dökülmez
sür beni bu limandan
mavera bir yalnızlığa kürek çeksin anılar

varlığıma beyaban melal hallerim
dilime raptiyeleyip dişlerini
dudaklarıma zımbalanan sözcükler nehrinde
bir ter yatağında boğ beni
meylini rüzgardan alan yaprağım
savrulurum soluklarının oluğuna
ten narında ensefalit haller geçiririm
nirengi bir acı sarana dek çağları

etcil bir iştahla Havvayı öperken Adem
Cebelü’r-rahme’de gaflet doğurdu vakit
kulaklarımda ketum ezgilerin filhakika tınısı
beni çağıran tanrı kimin
aysız gecelerde tay koşusu içimin telaşları
ruhuma nal çakıyor hayasız bir fütur

bencillik üçgeninde cen karışımı genlerim
rahme düşen hiç bir hayalim yok benim
çok şey istemiyorum
haydi, beni de şehvetle parçala
hazır kevserinden yudumlamışken ağı
doğuşumla bahşedilmiş ölümle tanıştır beni

vahşi hayat merkezinin laza katı
ter kokusu, ölüm sunağı ömrüm
göze hoş gelen konfora bakıyor herkes
ruhun loş duvarlarının ardı görülmüyor
çağdaşlığın miyop halleri olsa gerek
acaba tellerine takıla takıla
şev badirelerden geçiyorum
içim çelik çomak, bulmaca misali
yalnız adresler koğuşu odam
genzimden vurulduğum bir zaman
kimseye görülmeden kendi aynasında büyüyor nalan
ateşe verilmiş yorgana sarılı geçiyor zaman
dünya cem ile cemre arası
insan doğuştan katran
hangi peygamberin soyundan gelme
tefsiri mümkün olmayan bu acılar
bilmiyorum...