ey gülüşü gecikmiş kadın
bir anahtar bıraktın avucuma
kapısı olmayan bir evin
pası kaldı ellerimde

ben o gün
çocukluğumun bütün pencerelerini kapattım
rüzgâr girmesin diye değil
sesin içeri döner de
ben yine inanırım diye

bir anahtar,
küçücük bir demir parçası
ama nasıl da ağırlaşırmış insanın göğsünde
nasıl da bir şehrin bütün kapılarını
tek bir susuşla kilitlermiş

sen gittin
su bile ağzımda serinliğini unuttu
ekmek boğazımda taş kesildi
akşamlar vaktinde gelmedi artık
trenler bile
gidecek yeri olmayanlar için çaldı düdüklerini

ben seni sevmeye değil
senden sonra eksilmenin adını
ağzımda taşımaya gelmişim

bunu geç anladım

ellerimde pas
dilimde kül
kalbimde eski bir evin loşluğu

her gece aynı yere varıyorum
kapı yok
duvar yok
eşik yok

yalnızca senin açmadığın yer
büyüyor içimde

ey yüzünü uykularımdan saklayan kadın
ben sana hiçbir şey söylemedim aslında
yalnızca bir ömrü
usulca cebimden çıkarıp
senin geçmediğin yollara bıraktım

oradan çocuklar geçti
top oynadılar
kuşlar indi
bir ihtiyar bastonuyla yokladı toprağı

kimse anlamadı
benim içimde
kaç kere cenaze kalktığını

bazı sabahlar
dünya yine dünya oluyor işte
çay kaynıyor
kapılar açılıyor
bir adam pazardan elma seçiyor
bir kadın saçını topluyor aynada

ve ben
bütün bu olağan şeylerin ortasında
senden artakalan sükûtu taşıyorum

taşımak denmez buna
bir yarayı incitmeden büyütmek belki
bir ahı
yıllarca aynı yerde beslemek

belki de insanın kendi kalbine
her gün biraz daha geç kalması

sen bilmezsin
ben o anahtarı hiç kullanmadım

ne bir kapıya sürdüm
ne bir sandığı açtım
ne de karanlıkta
bir çıkış aradım onunla

çünkü bazı anahtarlar
açmak için değildir

bazıları
insana kapalı kaldığı yeri gösterir

şimdi gecenin rahlesinde
adını okumadan uyuyorum
bahtımın üstüne eğilmiş
eski bir kandil gibi titriyor aklım

bir yerlerde yağmur yağıyor
bir yerlerde deniz
kendi kıyısını unutuyor

ve ben hâlâ
açmadığın kapının eşiğindeyim

beklemek değil bu artık
insanın kendi içinde
yavaş yavaş kilitlenmesi

kapı dediğin
bazen tahta değildir
demir değildir
bir tokmak
bir menteşe
bir eşik değildir

bazen bir insan
başka bir insanda
ömür boyu kapalı kalır

ben sende öyle kaldım

elimde paslı bir anahtar
göğsümde eski bir uğultu
dilimde söylenmemiş sözlerin külü

ne kapıyı çalıyorum artık
ne adını çağırıyorum

yalnızca gecenin en sessiz yerinde
avucumu açıp bakıyorum

anahtar duruyor
ev yok
sen yok
ben yokum

sadece açılmadıkça büyüyen
karanlık bir oda

ve o odanın içinde
çocukluğumdan kalma bir ses
hâlâ sana inanıyor.