Kutsal yolun ruh salgısı çemberiyle yıldızlarken aşkı
Bendeki senin yangın baharıyla gölgen kalan sokaklarda
Denizleri işitiyorum...
Aklımın ayaksesleri kadar yakınlığın çırpındıkça ellerime
Elim sende...



Ne bileyim,
Evvel günleri de alıp vaktime
Dünya böyle güzel duracak gözlerime
Ve ben
Duvar kenarlarına yaslanıp
Umutları tazelemenin masum çiçekleriyle
Düşlerken taçladığım duyguyu
Vardı öncemde fil kabilesi ve
Kaldırımlar..
Ki çıkmıştım yola
Biri ben
Biri sen
Şu filizlenen doğumların




Zihninin huzur köşesinde ağır adımlarını büyürken
ilahi birlikle uzanıp toprak parçasına
Karışıyoruz biz bize
Geçmişin yaralarını bırakıp
Mum yanığı kırmızıya dönüşürken
Tamamlanma olgusunun ikiz yüzüyle
Ne acılar çektik
Ne uykusuz geceler




Ah Süleyman
Rüzgarın yelesinde uçan ve
Kendiliğinden genişleyen kanatlarla
Ruhumu besliyorum
Bu yüzden seviyorum maviyi ve yeşili
Kendimi dinliyorum
Dinle beni Süleyman
içimde çukurlaşan oyuklar gibi
Emip sancıyı
Özlemime koş
Işığını doldururken karanlığın
Kuşların kanatları kopar mı hiç

Çocuk saflığında beni kendimde
Gördün mü Süleyman