Kaç defa ağladı gözleri güneşin
Mayıs ortasına...




Giderayak
Sonbahara soyunan çıplak cümleler
Mevsim yaprağında alabildiğince akıllı.
Toprak kökünde örgü kıvrandıkça çanağına
Işıklar saçlarımı bağlar yıldız kanatlarıyla
Boynuna..
Kafesinde milyon ateşli güneş
Göğsüne atar düşleri..





Bir Anne çocuğunu emzirirken
Kendime iyi bak
Say ki,
Omzunda zeytin dalı sardıkça
Göğü..
Parmakuçlarınla sallanır ayaklarım
ikindi vakti.
Gövdem karahisarlı ağaç yanıma.
Bu koyu kırmızı dağlar
Yaşayan tan.
Dalgınlığının son üzümleri
Aynalarda boy veren gemileri
Yüzün..






Alacakaranlıkta suları koşuyorum bazen
Dalga dalga deniz dönüyor başıma
Çocukların arasına sıkıştığım sevda yarası
içim..
Sahi kaç yıldız indi toprağın ateşine
Mısra yollu yolun köşebaşı gölge/n
Soframda zeytinli hitap
Kulaklarına çan.



Bu kiremit kokulu duvarlarda nefes taşıyorum
Kimse çarpmaz kalbimin yazar’ına...